მე არ ვნებდები წვიმებს და ქარებს,
არც ბედის ხუშტურს მე არ ვნებდები!
ჩემი თავიდან გამოვალ გარეთ,
იმედის ცხარე სანელებლებით...
მოვკაზმავ ტკივილს მუშკით და ამბრით,
სადავეს შევხსნი თავნება ნებას!
შურს შევღიმილებ, თან დიდის ამბით,
და იქით გავწევ, საითაც მნებავს!..
ყურს არ გათხოვებ შიშების ქოროვ,
ნუ შემაშინებ აღმართ-დაღმართით!
ცვალებად დროში როგორღაც ვცხოვრობ
და არ მჭირდება სხვა მისამართი!
გამოვიარე მეწყერიც, ზვავიც,
თან წაღებული ვყავდი ქარიშხალს.
და ერთი გზიდან მეორე გზამდე
წლები დავტოვე დროის სანიშნად.
თუ გამიჭირდა,  კეფამდეც ავალ,
ავაცოცდები მალებს ხერხემლის,
თავს მოვუმზადებ ნატკენზე წამალს,
თუკი დამიცდა ძვალზე ფეხები...
მე არ მჭირდება ფორტუნას ფლირტი,
არც მორთმეული ლანგრით იღბალი!
მჭირდება ძალა, წყლის - არა, სიტყვის,
მისთვის ჩვეული  სიტკბო-სიცხარით!
არ მეშინია ამ წყევლა-ლოცვის -
„გეცხოვროს დროში, მუდამ ცვალებად!“
სულს გაუჭირდა, თორემ ეს ხორცი,
რუჯითაც კი გრძნობს ფერიცვალებას...
              12.02.13