ეს ცა, მზის მაგივრად პირს მე მბანს და
ვგრძნობ, რომ მომენატრა შემოდგომა.
ჯვრის ტყით სალოცავთან ასვლა მინდა
და რუხ ციცაბოზე შემოდგომა.

სამგზის ყველა კუთხეს დავუკოცნი –
ასეთია ჩვენში ჩვეულება,
ქარიც გადამისმევს თავზე ხელს და
თითქოს პაპის სული მეხუტება...

შემდეგ, გადმოვხედავ მშვენიერს და
მხოლოდ იქ ვიგრძნობ, რომ სულს არ შია.
რასაც ამაყი აქვს ხასიათი,
რასაც თვალი სწვდება – სულ ჩემშია...

და მეც მომენატრა იმ ედემის
დილა, ბროლის ცვარ-ნამ გარეული,
სუნი მუხის ტყის და ბალახების,
მთა, როგორც რჩეული ტაძრეული.

სადაც ჰაერია კურთხეული –
ყველა იუცხოვებს სადმე თუ ვთქვი:
ზუსტად ცის გულიდან - ფილტვის ფსკერში
სულის საკურნებლად ჩასასუნთქი.

ნუთუ მაპატიებ პაპაჩემო,
შენი საფლავიც თუ ვეღარ ვნახე.
შენგან მამა-პაპის სახსოვარი
ვერც რა – ვერც მამული შევინახე.

... დასცხო, იქ რომ იცის, გარიჟრაჟზე,
წვიმა რომ გაღვიძებს მზეზე ადრე...
დღეს ის შემოდგომა მომენატრა
ან იმ შემოდგომებს მოვენატრე...


(ვუძღვნი სოფელ ,,გიორგი წმინდას" სამაჩაბლოში)