გამოვუღრღნიდი გულმკერდს
მთელ ბიუროკრატიას,
მანდატებს პატივს არ ვცემ.
გზა, ჯანდაბებში ჰქონდეს,
თავის დედნებთან ერთად
ყველას. მხოლოდ ამ ფურცელს...

გრძელ დერეფანის ფრონტზე,
კაიუტებს თუ კუპეს,
დინჯი მოხელე სერავს.
ყველა პასპორტებს აწვდის,
ვაწვდი ასევე ჩემსას,
– წიგნუკას – მეწამულფერს.
რიგ პასპორტების მიმართ,
ცინიკურს კრავენ ბაგეს,
რიგს ყურადღება – ფურთხის.
ასე აგებენ პატივს
ორსაძინებლიანებს,
მარცხენა ინგლისურ ხმით,
სათნო თვალებით როცა,
ბიძია დასტრიალებს,
– თავს უხრის – თავს იშტერებს:
ართმევდეს თითქოს ჩაის... –
უმოწმებს ამერიკელებს.
პოლონურ პასპორტს, როგორც
კინოაფიშას თხა სჭვრეტს:
ამ გადმოკარკლულ თვალთა,
პოლიციელთა მდარე
მზერა ეთმობა ნაბეჭდს:
ეს ვინ ავრცელებს ზღვართან
გეოგრაფიულ ამბებს?
და არც რამ რეგალიებს
არ სცნობენ – გრძნობით შედევრს:
როცა პასპორტს – დანიელს, –
ან უმოწმებენ შვედებს.
ვით უეცარი ელდა,
სახე ეცვალა ბატონს.
ამ ჩინოვნიკლმა ეხლა
მოკიდა ხელი ჩემს პასპორტს.
მართმევს – ვით ნაღმს, რაპირას,
ხელით ზღარბს მართმევს თითქოს,
მართმევს, თითქოსდა ნაპირას,
უვლის ოცკბილა პითონს.
მრავლისმეტყველი მზერით,
მტვირთავის თვალი გაჯერდა,
თუმცა ტვირთს მიყრის ამჟამს.
ჟანდრამი უმზერს კითხვით,
კითხვით სავსე მაძებარს,
მაძებარი კი ჟანდარმს.
გამათრახებას – ჩემსას,
ასე ჯვარცმასაც ნატრობს,
მთელ ამ ჟანდარმთა კასტა,
რადგან ხედავენ ჩემს ხელთ,
წითელ, საბჭოთა პასპორტს,
–მეწამულისფერ კასკადს.
გამოვუღრღნიდი გულმკერდს
მთელ ბიუროკრატიას,
მანდატებს პატივს არ ვცემ.
გზა, ჯანდაბებში ჰქონდეს,
თავის დედნებთან ერთად
ყველას. მხოლოდ ამ ფურცელს...
ფართე შარვლის ჯიბიდან
ვიღებ, როგორც დუბლიკატს
– ფასდაუდებელს – შვილი...
მოქალაქე ვარ, გშურდეთ
და იკითხეთ პუბლიკავ:
ძე – საბჭოთა კავშირის.
1929





Я волком бы
выгрыз
бюрократизм.
К мандатам
почтения нету.
К любым
чертям с матерями
катись
любая бумажка.
Но эту...
По длинному фронту
купе
и кают
чиновник
учтивый
движется.
Сдают паспорта,
и я
сдаю
мою
пурпурную книжицу.
К одним паспортам -
улыбка у рта.
К другим -
отношение плевое.
С почтеньем
берут, например,
паспорта
с двухспальным
английским левою.
Глазами
доброго дядю выев,
не переставая
кланяться,
берут,
как будто берут чаевые,
паспорт
американца.
На польский -
глядят,
как в афишу коза.
На польский -
выпяливают глаза
в тугой
полицейской слоновости -
откуда, мол,
и что это за
географические новости?
И не повернув
головы кочан
и чувств
никаких
не изведав,
берут,
не моргнув,
паспорта датчан
и разных
прочих
шведов.
И вдруг,
как будто
ожогом,
рот
скривило
господину.
Это
господин чиновник
берет
мою
краснокожую паспортину.
Берет -
как бомбу,
берет -
как ежа,
как бритву
обоюдоострую,
берет,
как гремучую
в 20 жал
змею
двухметроворостую.
Моргнул
многозначаще
глаз носильщика,
хоть вещи
снесет задаром вам.
Жандарм
вопросительно
смотрит на сыщика,
сыщик
на жандарма.
С каким наслажденьем
жандармской кастой
я был бы
исхлестан и распят
за то,
что в руках у меня
молоткастый,
серпастый
советский паспорт.
Я волком бы
выгрыз
бюрократизм.
К мандатам
почтения нету.
К любым
чертям с матерями
катись
любая бумажка.
Но эту...
Я
достаю
из широких штанин
дубликатом
бесценного груза.
Читайте,
завидуйте,
я -
гражданин
Советского Союза.
1929