მომიახლოვდი უკანასკნელო, შენ მუდამ მიცნობ,
ამოუკითხავ ტკივილებს ბეჭდავს ჩემი სხეული:
როგორც ჩემს სულში ვიწვოდი, ნახე, შენში წვას ვლამობ:
დიდ ხანს მალავდნენ ხანძარს, უღრანში – ჩემი ტყეები,
რომლის ალებსაც ჰკვებდი, მათ ახლა მე მივცემ საზრდოს
და ავენთები შენში.

ჩემს მსუბუქ ყოფას, შენი სიმკაცრის ემჩნევა კვალი,
რომ გადამექცა უცხოდ მძვინვარე ჯოჯოხეთებად.
თავისუფალი, წმინდა მომავლის გეგმებისაგან,
ტნაჯვებსაც ელით საკრემაციო ცეცხლში გახლართვა,
რადგან დავრწმუნდი, რომ სამომავლო მოთხოვნებისთვის,
საკმარისად აქვს ჩემს გულს რეზერვი, უტყვი დუმილის.

ეს კვლავაც მე ვარ, ჩემთვისაც უცხო – ცეცხლში მძვინვარე?
მოგონებებსაც უკვე ვეღარ ვჭვრეტ და ვმარხავ გულში.
ო, სიცოცხლეო! ო, სიცოცხლეო! ო, ყოფნავ გარეთ!
და ცეცხლში ყოფნავ, სადაც არავინ იცის – ვინ ვარ მე.





Come thou, thou last one, whom I recognize,
unbearable pain throughout this body's fabric:
as I in my spirit burned, see, I now burn in thee:
the wood that long resisted the advancing flames
which thou kept flaring, I now am nourishinig
and burn in thee.

My gentle and mild being through thy ruthless fury
has turned into a raging hell that is not from here.
Quite pure, quite free of future planning, I mounted
the tangled funeral pyre built for my suffering,
so sure of nothing more to buy for future needs,
while in my heart the stored reserves kept silent.

Is it still I, who there past all recognition burn?
Memories I do not seize and bring inside.
O life! O living! O to be outside!
And I in flames. And no one here who knows me.