კედლებს რომ საუბარი შესძლებოდათ,
უთუოდ ვიცი მთელი ხმით ყვირილს ატეხდნენ
მაშინ როცა მე შენს სხეულს მთელი ძალით ვებღაუჭებოდი.

ალბათ ჩემს მაგივრად აყვირდებოდნენ
ისევ ჩემსავე გასაგონად,
რომ კიდევ ერთი უაზრობა ავუტეხე საკუთარ თავს
და რომ ამ მორიგ უაზრობას ისევ შენი სახელი აქვს,
რაც ისევე დამღუპველია,
როგორც ყველა
წინა ახირება.

მიყვირებდნენ რომ კარიდან გამოსული
უკან ვეღარ დავბრუნდები,
თუნდაც კარი გამოვცვალო.
რომ კედლებს რომლებმაც ექოდ
ათასობით სკანდალური სცენა ჩაიტოვეს,
ბედნიერების აღარ სჯერათ,
ვერც მოატყუებ.

და რომ ეს ინდიფერენტულობა სხვა არაფერია თუ არა მცდელობა რომ თავს იტყუებდე,
უკვე მეათასედ,
წრეზე სიარულს ვერშეშვებული.
კედლებს რომ საუბარი შესძლებოდათ,
არ ვიჯდებოდი ახლა სავსე
- სიცარიელით.
სასწაულების მოლოდინში,
რომელიც წინასწარვე ზუსტად ვიცი
- განწირულია.