მე მაქვს საკუთარი თავის იმედი...
იმედიანად შევედი მარკეტში,
სადაც ოციოდე წლის გამყიდველი გოგო დამხვდა...

(რატომღაც ამ გოგომ,  მიდელაანთ გოგო გამახსენა,
რომელმაც დედა ადრეულ ასაკში დაკარგა...
შემდეგ არ ვიცი, როგორი იყო მისი ცხოვრების გარკვეული ეტაპი...
ის კი ვიცი, რომ ოცი წლის ასაკში გათხოვდა...
მისი მშრომელი მეუღლე სამსახურში მუშაობის დროს დაიღუპა,
მაშინ, როცა მიდელაანთ გოგო ხუთი თვის ფეხმძიმე იყო...
მიდელაანთ გოგოს ხუთი თვის მუცელი მოეშალა...

და გამახსენდა :

„ობლის კვერი ცხვაო,
გვიან გამოცხვაო,
მაგრამ გამოცხვაო?!...“)

ახლგაზრდა გამყიდველ გოგოს შევთავაზე
(არა გარიგება, არამედ) პოეზია,
რომელიც ერთი დღით უნდა ჩაებარებინა,
როგორც ნივთი - ლომბარდში...

მეორე დღეს მის გამოსასყიდად კი არა,
ვალის დასაბრუნებლად მივიდოდი...
სანაცვლოდ ერთი ყუთი სიგარეტი მოვითხოვე...

პასუხმა ასე გაიჟღერა:

მე, დავიტოვებ პოეზიას,
სამწუხაროდ სიგარეტს ვერ გასესხებთ...

მე, დავუტოვე პოეზია,
მან აღრთოვანება და ოვაცია მასესხა...
მე, ამაყად გამოვედი მარკეტიდან,
იმის იმედად -
- იქნებ  ეს იყო  მიდელაანთ გოგო...
      . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
იმავე ღამეს, როცა აიავანზე ვარტყამდი ნაფაზს
და ვამოწმებდი დღევანდელ დღეს,
ერთმა უცნობმა კაცმა ჩაიარა...

სიგარეტთან ჩემი სამი მოქმედების სიამოვნებას,
უცნობის სამი მოქმედება  მოყვა:

(პირველი:)
მოვქაჩე სიგარეტი.
უცნობი შეჩერდა...

(მეორე:)
გადავუშვი ბოლი ფილტვებში.
უცნობი დაიხარა...

(მესამე:)
ბოლი გამოვუშვი.
უცნობმა სიგარეტის ნამწვავი აიღო...

და როცა გზა განაგრძო,
მაშინ ვიგრძენი საკუთარი უსუსურობა -
- ობლის კვერი...