დიდი ღამეა.
დახუჭული დამაქვს თვალები.
ამ  გზების ლეგა გორგალიდან
თუ ვნახავ ბოლოს –
ასე მგონია,
ავუყვები ფეხდაფეხ აღმართს
და მხრებიდანაც ლოდებივით დაგორდებიან,
აფეთქდებიან,
ის ფიქრები აფეთქდებიან, -
ყველა შემხვედრმა რომ შემაბა სხეულზე ნაღმად.

დიდი რამეა...
დახუჭული დამაქვს თვალები;
და ჯებირებად დავუყენე ქუთუთოები;–
შიგ ჩავიგუბე ,
ჩუმ ჭაობად გადავაქციე,
ბინად ვურჩიე წებოვან და მწვანე მაქციებს.
და თუ ოდესმე დამემგზავრა
თუნდ ერთი კაცი,
ჯვარს გადასახავს წყალს და ვიცი,
ისე აამღვრევს,–
გამომიღვიძებს მიჩუმებით მფეთქავ ბინადრებს,
თან ისე ფრთხილად–
რომ მოასწროს თვითონ გაქცევა.

განა რამეა..
ისევ გზების გორგალთან ვდგავარ.
ხელახლა მიწევს დახლართული ბოლოს გარჩევა.
თვალებიც  მეტი სიძლიერით დახრილი დამაქვს.
ხელის ცეცებით მივუყვები ახალ არჩევანს.
ვერა და ვერა,
ვერ ვეშვები;
ვერ ვცვლი ამ ჩვევას.
დიდი ღამეა.
დახუჭული დამაქვს მე სულიც.
აბლაბუდით და
ქსელის მტვერით ამოლამბული
თვალები უნდა დავიწმინდო;–
სარკე არ მიჩანს.