დაბრუნდებიან კვლავაც მერცხლები მშობლიურ მხარეს;
ფრთებს შეასხამენ გაზაფხულის მზეს გადამფრენები.
ვიცი, გაუძლებ, ბეღურავ ჩემო, გამყინავ ქარებს
და არც ამ ზამთარს (უბრძოლველად) არ დანებდები.

ჩემს გულში ბუდობ, ჩემო იმედო – ჩემო ბეღურავ
და არ გადარდებს რომ აქ ზამთარიც ცივია უფრო...
შენი ფრთები კი, მე, გაზაფხულად შემომეხურა
და ჩემთან ერთად, შორს გაფრენილებს ელი და უხმობ.

გვიახლოვდება გარდაცვალება - სხივით გამთბარი,
ვიცი, სიბნელე რომ დამარცხდება განთიადებთან!
გამოჩნდა გუნდი, შორს – გადამფრენთა, მიდის ზამთარი
და ყველა ბარტყი (ამ ალუბლებზე) დაფრთიანდება.