იყავი მიწა,არაფრიდან ღვთის ნებით იშვი
და პლანეტიდან ამობოლილ ნისლივით წახვალ,
თუმცა მანამდე შენ მოგიწევს ეგ სულის ნიშა
აავსო რწმენით,სიყვარულით,ან რამე ახალ
გრძნობებთან შეძლო შეჭიდება,დაკარგო თავი,
დაკარგო თავი სულ უბრალოდ,დაკარგო ისე,
რომ იყო წყალში და სხეულში გტანჯავდეს გვალვა
და ვენებიდან აორთქლებდე მეწამულ ნისლებს.

იქცევი მიწად,თუმც მანამდე ტკივილებს ებრძვი,
იარებს ირჩენ სხეულში და ძაღლივით ლოკავ
საკუთარ სულს და ყურს არ უგდებ ვიღაცა ბრძენის
რაღაც უაზრო შეგონებას,დავუშვათ მორალს.

დამდგარხარ ცის ქვეშ,საკუთარი აზრით და რწმენით,
რწმენით,რომელიც წინაპარმა გადმოგცა.ჩოქვით,
როცა უვლიდა წმინდა ტაძარს,მამულს და ენას,
ღმერთს ავედრებდა და თიხისგან ძერწავდა დოქებს,

ფიალებს,ჯვარზე ვაზს ძერწავდა,ძერწავდა თუნგებს,
ძერწავდა ხატებს,თლიდა ხატებს,ქარგავდა ხატებს
და ამ რწმენისთვის დაცინვის ჯვარს გაგაკრან თუნდაც,
ყველა თავსაბურს გირჩევნია დიდედას ფატა,

რომელიც მტვრიან თაროზე დევს,შენს წმინდა ალაგს,
რომელსაც სულ სხვა სითბო აქვს და აქვს სულ სხვა სუნი,
"ის" სურათიდან მორცხვად დახრილ თვალებსაც მალავს,
ღმერთო! აცხონე წინაპრების ნათელი სული.

                                        დმ. 01.05.2013წ.