გაზაფხულივით დავატარებ გულში ყვავილებს,
რომ ფურცელ-ფურცელ კდემით მოგიძღვნა,
ჩანჩქერს, მოწყვეტილს სალი კლდებიდან,
თვით უკვდავებას ცრემლით მოგიტან.
ლოდებს ავმართავ ბასტიონებად,
რომ არ შეგეხოს ცივი ქარები,
ლოცვა ხარ, ცაში სხივად აჭრილი,
ჩვენი წინაპრის დანაბარები.
ტრამალებს სერავს სამი რაინდი,
ნესტან-დარეჯან ტყვედ არის ისევ,
მიიღე დედის ლოცვა-წუხილი
და დაკარგული შენს გულთან იხმე,
ისევ ჩააცვი ჭრელი პერანგი,
აკვანში ისევ უმღერე "ნანა",
მდუმარე ველი ყვავილებს ელის,
დაკარგულ საფლავს სიცივე ზარავს....