შეჰყმუის მთვარეს ბებერი მგელი,
გათავდა ბნელი ფიქრის ტრამალი.
არავის ელის, არავინ ელის,
თუმც, სხვა რამეა ახლა მთავარი,
იცხოვრა მგლური და მკაცრი წესით,
მის მოგონებებს სისხლის სუნი აქვთ.
და როცა მანძილს გაუწყდა მყესი,
იგრძნო, რომ უკვე დასასრულია...
იყო ხროვა და ჰყავდა ბელადი,
რუხ დღეებს რუხი მგლები ფატრავდნენ.
ერთადერთი ძუს გამოჩენამდე,
ელოდა მთვარის პასუხს ნატვრაზე...
წამოიზარდნენ უკვე ლეკვებიც,
საკუთარ გზით და გეშით, უტყუარ!
და ჩაცვენილი  ფერდზე ნეკნები
უძლურებაზე მეტი უფროა...
მთვარე კი იყო ცივი და სავსე,
გულისგამხეთქად შესაყმუვლები.
და მთვარდებოდა ცხოვრება ასე,
უძრავი კისრის გადაბრუნებით...
                  29.05.13