სოფელი დიდი იყო! დასალიერზე ლურჯი ღრუბლები ისე შეყრილიყვნენ, კაცი იფიქრებდა, დაუდევარ მწერალს სიჩქარეში მელანი დაქცეოდა, სიტყვისთვის თავი ვერ მოება და ერთი ხელის მოსმით გადაესვა ხაზი სათქმელისთვის! ცა მუჭში მომწყვდეულ სველ ფურცელს ჰგავდა. წვიმდა... წვიმა დელგმად იქცა; სრულმა ბურუსმა და სასოწარკვეთილებამ მოიცვა დიდი სოფელი. შეშინდნენ ადამიანები, რადგან ვეღარ იცნეს ერთმანეთი, ვეღარც შეიცნეს... დიდსოფლელთა თავგანწირულმა ხმამ შეძრა ცა და ქვეყანა! გარბოდა ხალხი, თუმცა სად, თავადაც არ უწყოდა. ქვაზე ეცემოდა, მაგრამ ისევ დგებოდა და გარბოდა. ... და გრძელდებოდა ასე დაუსრულებლად.
მხოლოდ ერთი ბრმა მაწანწალა მიდიოდა თავის გზაზე მშვიდად, უშფოთველად, როგორც სიმართლე! ძლიერ შეკრული მუშტი ევლოღიას მიუგავდა, თვალები ზეცისკენ აღეპყრო და არსაიდან მოსული არსაითკენ მიდიოდა.