ღამეს ვაკოცე ვარდში გახვეულს.
მზეს ჩავეკარი ცვრიან უბეში.
ალიონისას დროში გათეულს,
ფიქრს ჩამოვუსხი, სევდის ნუგეში.
მერე მთვარესთან,როგორც მაყართან
შევსვი ოცნება,ჩემი ,სათუთი...
გულის ნიჟარის ციცქნა საკანთან
წმინდა ნიავად შემოპარული...
ჩუმად გამეხსნა სულის დარაბა.
ვიხეტიალე...გრძნობა დაობდა...
ღამეს ვაკოცე,შენთვის არადა...
გამთენიისას ღამე დაობლდა.

ავტორი ნინო მაჭავარიანი
30.05.2013წელი.