დღეს დილით ექვს საათზე მომიწია ადგომა, სამზარეულოში გავედი ყავის მოსადუღებლად.
მიყვარს ყავის მოდუღება, ზუსტად იმდენი დრო მიაქვს, რამდენიც რეკომენდირებულია ყველაფერ-არაფერზე ფიქრისთვის.
შაქრის ჩაყრისთანავე ვიწყებ ხოლმე კოვზით მორევას.
დღეს გადავწყვიტე დამეთვალა რამდენჯერ დამჭირებოდა კოვზის გაჩხაკუნება. ერთი, ორი, სამი.. და გავიპარე ისევ ფიქრებში.

მეცადინეობისას შოკოლადია სასარგებლო, გონებას ხსნისო. თან დილით, ყავასთან... როგორ მომინდა..
სნიკერსი მიყვარს. სნიკერსი...

სოფელში ჩასულს მამა ლარს მოგვცემდა ხოლმე მე და ჩემს დას. მამას ჩვეულებრივი კანფეტები უყვარს დღემდე, ჩვენ სნიკერსი გვიყვარდა. არც კიტ-კეტი იყო და არც ბაუნტი მაშინ. ლუნა და მეტროს ყოველთვის სნიკერსი მერჩივნა.

სახლში მივიტანდით ხოლმე კანფეტებს, მთელი ოჯახი 5 წუთში დავაცარიელებდით პარკს, მერე ჩავირბენდით მე და თათა უკანა ეზოში, სასწრაფოდ კენჭებს გავხვევდით კანფეტის ქაღალდებში და მომღიმარი სახეებით მამას ავუწონიდით. კენჭები კანფეტებზე მძიმე იყო, შესაბამისად ფულსაც კარგად ვშოულობდით.

მერე იმ ბავშვებივით, იმერულ ესკიზებში ,,80 კაპიკი და კიდო მანათი'' რომ იშოვეს, სიხარულით გავეშურებოდით მაღაზიაში და ვიყიდიდით სნიკერსებს...

როგორ მიყვარს...

გგონიათ ისეთი მოუთმენელი ვიყავი რომ იმ წამსვე შემესანსლა?? არა, ცდებით!  გაცილებით მეტად ,,ჭკვიანი'' ბავშვი ვიყავი.
მოპოვებულ სნიკერსებს კვლავ უკანა ეზოში გავაქროლებდი და სილაში, ღრმა ამოთხრის შემდეგ ჩავაწყობდი ხოლმე შავი დღისათვის...

შავი დღე კი, სულ შავად რჩებოდა და ვეღარასოდეს ვეღარ ვპოულობდი, რასაც მეზობელ ბიჭს ვაბრალებდი.
ჩვევა მთელი ბავშვობა გამყვა... მთელი ბავშვობა.. გული მწყება რომ ბავშვი აღარ ვარ, და აი, ყავის სმასაც აღარავინ მიკრძალავს....

ახლა, თხუთმეტი წუთის წინაც მოვიდუღე ყავა, გადავიქანცე... ღამითაც სამეცადინო მაქვს...

კიდევ ისეთ ამბავს მახსენებს ყავა და ჩემი სამზარეულო... მაგრამ ის ამბავი მარტო ჩემია!

უკვე 10 წუთია მეგობრები მეძახიან აივნიდან და მე ,,არ მცალია''.

ახლა წავალ.

-აი დღეს ჩემი ცხოვრება.