წამწამზე დაგეცა მზის სხივი,მზის ცელქი ბაჭია,
ამ სულის ნიშა ხარ,ყველაფერს ნიშნავ და ძახილით
მზეები გაგექცა ოდესღაც,ოქროსფერფარჩიანს,
გრძნობებიც გაგექცა ღამეში მთვარისფერ მარხილით.

თუმც ჩემთვის მოგავხარ მაინც მიუწვდომელ სალოცავს,
თითქოს შენს თვალებში თავად ღვთისმშობელი დაეშვა,
ჩემი ლექსები მუხლებზე გიჩოქებენ,გლოცავენ,
შენ ერთს გიგალობენ რიჟრაჟზე გიშერა შაშვები,

შენ ერთს მოგახურე სუსტ მხრებზე ცის ლურჯი მანტია,
მაგ სულის ჩანჩქერში ჩავკიდე გრძნობების ანკესი,
მე ვკრეფდი ღიმილებს,რომელსაც უბრალოდ ფანტავდი
და შენთვის ძვირფასო ვარსკვლავნიც ღამესთან ვაკვესე,

ხო,ახლა მარტო ვარ(შენთვის მუხლმოყრილი ვლოცულობ)
ჩემს თავთან,მეასედ გავშალე ფიქრების ნაბადი,
ვარ ყველა ნერვით და უჯრედით კვლავ შენით მოცული
და გჩუქნი ვარსკვლავთა მძივებს და იისფერ კაბადონს..

მე ახლა მარტო ვარ და ვცხოვრობ უბრალოდ,მარტივად,
ვწერ ლექსებს,ვშლი ლექსებს,ცა არის უხაზო რვეული,
შენ კი ხარ ისეთი,როგორიც იყავი;-მარტივით,
მე კი ვარ ტაატით მავალი ცალხარა მეურმე...

                                            დმ.12.07.2013წ.