გადმოფრინდება ჩიტივით მაცნე,
და თითქოს ციდან წვეთები ჟონავს,
როგორც დანგრეულ ჭერიდან წყალი,
ჩემს გულშიც წვიმს და დავკეტავ ონკანს,
რომელიც მიკლავს დროდადრო წყურვილს,
ყოფა-ცხოვრების ვაგვარებ საქმეს,
თევზივით ვცურავ ხანდახან წყალში,
ხან კი უწყალოდ ვასკდები ნაპირს,
თავს ზევით ვხედავ არაა ძალა,
რომ დამიყუჩოს ტკივილი ძვლების,
წვიმს ჩემს გულში და ზეციდან ჟონავს
ფიქრი, რომელიც მაწვალებს წლები...