ბავშვობის დღეებს, ნოსტალგიური ოცნება ახლავს,
ვიხსენებ თითქოს ნამეტანი ხიბლი მოჰქონდეს
და დროის კარგვა , მოგონებებსაც საფლავში მარხავს,
ვფიქრობ, რომ ბაღში გამომხმარი ალუჩა მქონდეს.
ძნელია როცა იტანჯები მომავლის ფიქრში,
დღე დღეზე ასე გაუნძრევლად რომ მეჩვენება,
მარტი ისეა ცვალებადი ყოველდღიურში,
გახსენებაც კი ვიცი, ალბათ გაგიჭირდება.
სოფლის ორღობეს ემალება ჩემი სინდისი,
ჩემი ცხოვრებაც, ამოთხრილი დიდი ხრამია,
ლოთობა აღძრავს ჩემში რასაც უთქმელი იტყვის,
ბავშვობიდანვე რაც მტანჯავდა დიდი ხანია.
რად მენატრება ადრინდელი სიმარტოვეთი
როცა მიჭირდა ყველაფერზე მეთქვა უარი,
ახლა სიე ვარ, შემომიჩნდა სულში პოეტი,
რომ სიმარტოვე დარჩეს ჩემში, მართლა თუ არის.!!!