სახიდან მთელი დღის სევდა ჩამოგერეცხა და ატკიებულ თვალებში სიცარიელე ჩაგეღვარა. ისინი დაემგვანნენ ორ დიდ ფუღუროს, რომელიც დიდი ხნის წინ დატოვა ბუმ და ახლა მხოლოდ ხანდახან შემოიხედება ხოლმე, მთელი ღამე რომ გადაათენოს და შენს სიფხიზლეს უდარაჯოს.
დაიღალე. ენერგია ხელებიდან იატაკზე გადმოიღვარა, მოედო კედლებს, ჭერს, სუროსავით შემოეხვია ავეჯს, ფანჯრებს და გაიძულებს, რომ უჰაერობას დაემორჩილო.
გახურებული მიწასავით ცხელი ხარ.
თვალებს დახუჭავ თუ არა, მოშრიალე ხეები გელანდება. სიცივე, რომელიც ძვლებში გიძვრება და ემბრიონივით მოკუჭულს გხდის, წამწამებზე გეკიდება და ძილი გინდება.
დროა, თავი დატოვო. მკერდზე გყავს ეს ღამე მიკრული და ხელებს არ უშვებ. ფრჩხილებში მისი ანათალები გრჩება.
მალე ძილი გერევა.
იძინებ.
ამ ღამისგან ფანჯრებზე მღოლოდ სუნიღა რჩება.