დადიხარ, დაგაქვს ნაღველი, // გულში სხვა დარდიც გერევა,
როგორც მდინარეს ქვიშა და // სისხლში გახსნილი სითეთრე.
იცი: ვერაფრით განდევნი, // და თავს იწყნარებ "მერე რა?",
გულის ქვაბულში ბინადარს, // ვიდრე ეგ გული იფეთქებს.