დაწოლიდან დაძინებამდე არის ერთი პატარა, გარდამავალი წამი,
როდესაც საკუთარი თავი ყველამ კარგად ვიცით ...
* * *

მაშინ,როცა არაფერი გახარებს ისე, როგორც სასკოლო ჩანთაში
შემთხვევით აღმოჩენილი სიგარეტის გაყვითლებული ღერი,
რომელიც იმ მრავალთაგან ამოაცალე მძინარე მამას - გამოსაზამთრებლად,
ხვდები, რომ აღარაფერი დარჩა შენგან ბავშვობის ...


ყველაზე თბილი მეგობრობაა, ოღონდ სიყვერულის შემდეგ,
როდესაც გვერდიგვერდ მიდიხართ ქუჩაში და არაფერზე საუბრობთ - წარსულის გარდა,
რომელიც დამშვიდობების მხურვალე კოცნასთან მთავრდება,
მაგრამ არ გრძელდება ...


იქ, სადაც შენი შუახნის მეზობელი
ყოველდღე იღებს სასიყვარულო წერილებს გარდაცვლილი მეგობრებისგან,
ხვდები, რომ არაფრის არ რცხვენია ადამიანს ისე, როგორც მარტოობის ...

ჩემს ქალაქში ფოსტა არ მუშაობს ...

* * *

მამამ დაიძინა ...