ბაო ძვირფასო! სიმბოლოებისა და მისტიკის  გამოტოვებით კვლევითი თვალსაწიერის მიღმა დარჩება უზარმაზარი კორპუსი  ეროტიკული პოეზიისა.ეს წარმოუდგენელია.
      მასალების შეგროვება გრძელდება.შემდგომ საჭიროა მათი სელექცია.კლასიფიკაცია. სამუშაო  ჯერ ბევრია,მაგრამ სახალისოც.

მადლობა, ნინო, რო მიპასუხე. როგორც ცანს ,ინტერესი უუუუდიდესია და მასალებიც უკვე შეგროვებული:) დროც და ადამიანიც, უპირობოდ, ამ საკითხის მხარეზეა და კვლევასაც ეფექტი მაქსიმალური ექნება... მაგრამ ხომ არ დარჩება უყურადღებოდ ეროტიკული ლექსები, რომლებიც შექმნილია სიმბოლოებისა და მისტიკის ენით? ...წინასწარ ჩანს, რომ პროექტი იქნება ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული და საინტერესო.

ჰმ ფრიად საინტერესო იქნება ეს კვლევა. საინტერესო და მნიშვნელოვანი. ასე რომ წარმატებები. :-*

"შენ/თქვენ" შეიძლება ლექსი უწოდოთ,
მაგრამ,მე პოეზია სულ სხვა მგონია!

დალილას რამოდენიმე ლექსს გავეცნობი კიდევ და ვნახოთ მერე...

უფრო ვრცელი კომენტარი დავწერე და მერე წავშალე,წავშალე რადგან თვით ეს ლექსი დალილას რომ დაედო მაშინ აღარ წავშლიდი ჩემს კომენტარს...
ახლა კი თავს შევიკავებ,რადგან დალილას ლექსი ყოფილა...:)

ძალიან მიყვარს დალილა ბედიანიძის შემოქმედება. გმადლობთ ქალბატონო ნინო...

გრაფიკის პრობლემაა.:(ჩვეულებრივი სალექსო სახით მქონდა...მერე რაღაც პრობლემა შეექმნა და..ამ სახით მაქვს მხოლოდ.
ძალიან მინდა დაგეხმაროთ.მეტი ვერაფრით,სამწუხაროდ....ისე აქაც და ლიტგეზეც ამ ლექსებს იცნობენ. ავტორებს და წლებსაც ალბათ დაგვეხმარებიან..
ჩემი ასაკიც და მოღვაწეობის სფეროც ამ ტიპის ლექსებიდან შორსაა:)

ქალბატონო,ნინო წლები და უმეტესობის ავტორი არ ვიციან მეეჭვება....ინტერნეტში სხვადასხვა საიტებიდან მაქვს ამოკრეფილი ..აბსოლიტური უმრავლესობა ახალგაზრდა ავტორებისაა.არსადაა გამოქვეყნებული,ინტერნეტსივცეში მხოლოდ..

არის კიდე უფრო ''შიშველი'' პოეზია...კიდევ ''ძალიან პახაბნიც''.ასეთები მე არ მაქვს.


ამ საიტზე...სხვებიც დაგეხმარებიან ვფიქრობ

თავი მომანატრეს ღამის სოეტებმა, ძველი სატკივარი გამანდეს, ისე მომენატრა შენი მოფერება, როგორც არასოდეს აქამდე.. წარსულს უმღეროდა სავი როიალი, თითქოს მეძახოდა შორიდან, პირჯვარს ისახვდა ღამე თოვლიანი, გარეთ ხეტიალი მომინდა.. ფიქრთა ჩირაღდანზე წლები აელვარდნენ, გაქრა ყველაფერი უკვალოდ, ისე მომენატრე როგორც მზის სხივები, როგორც ცივი წყალი უდაბნოს.. მერე მოვიხურე კარი ფეხაკრეფით, ქუჩას დავუყევი მისანით, იცი რა ვინატრე?.. შენ რომ შეგხვედროდი, გულში ჩაგეკარი დილამდის..

დახუჭე თვალები , დახუჭე.. სინათლე ყველაფერს აფუჭებს სიბნელე მათრობს და მაჩუმებს... არ გინდა? ცხოვრებას გაჩუქებ... თვალებზე შეგახებ ცხელ ტუჩებს.. ეს კოცნა ტკივილებს აყუჩებს ... გთხოვ შენი თითები მაჩუქე... და შენი სიზმრები მაჩუქე... უგონო წუთები მაჩუქე... დილა და საღამო მაჩუქე.... და ამ ყველაფრის სანაცვლოდ... დარჩენილ სიცოცხლეს გაჩუქებ



სიყვარულის ახსნა სათიბში მიჯნური მთვარე დაბანცალებს. იციან _ იწვიან ვარსკვლავთა ნარგისნი. მსურხარ და მაძალებ _ სულ ცოტა მაცალე _ სული თუ მოვითქვი _ სიყვარულს აგიხსნი. გეტყვი, რა სახმილმა ეს გული დაფლითა ან მთვარე რად ვიძმე _ ღამეთა პოეტი. გეტყვი, რომ ცასავით შორეულ ზღაპრიდან სულ შენთან მოვდივარ და ვეღარ მოვედი; მერანს შევაცვითე ფერდებზე დეზები, ვაწბილე ეშმა და ჭინკა და მაცილი, ამდენი გეძებე _ რამდენი გეძებე! და დაუძლეველი ვიპოვე მანძილი. და თუმცა თითებში შენი თმის ლანდია, თითები თვრებიან მთენთავი ბანგის სმით, _ ნარგისის თვალები ისე შორს ანთია, ვით ღამის სათიბში ვარსკვლავთა ნარგისნი. გეტყვი, რომ სიზმრები ქარებმა მირწიეს, შლეგი იკაროსის ელდით ვარ ნასეტყვი... და ასე სასურველს და ასე მიწიერს, უკვე აღარ ვიცი, გეტყვი თუ არ გეტყვი! _ რომ, თუნდაც მერანმა არსად გადამჩეხოს, ბედი იქირქილებს, ბილწი და ბოროტი, რადგან ეს ბილიკი, ასე საცალფეხო, მკაცრად საცალფეხო იქნება ბოლომდის; რომ მთვარე მარტოა და მწირის თმა-წვერით სხვადასხვა სცენაზე ჩვენ ერთი როლი გვაქვს; და უსასრულოა და სისხლით ნაწერი ჩემი ქრონიკული ტრფიალის ქრონიკა; რომ შემომჩვევია სევდა გაბასრული, კაეშნის მგეშავი, ავი და გულზვავი, ჩემი მარტოსული პატარა წარსული ზურგზე რომ ამკიდა ამხელა კუზივით; ათასჯერ სიკვდილით თვალები დავიწვი, სული აქილევსის ვეება ქუსლია... და ალბათ, არ გეტყვი, რადგან თუ რამ ვიცი, ვიცი, რომ სიყვარულს ასე არ უხსნიან! და სწორედ ამიტომ შენი თმის თავთავებს მდუმარედ მოვისთვლი დამთვრალი ბანგის სმით, და სწორედ ამიტომ მთვარეს ვუთვალთვალებ, და სწორედ ამიტომ სიყვარულს არ გიხსნი

ზაზა ბიბილაშვილი


გამომიგონე... ღამის ჩრდილიდან გამოთალე შენი ოცნება და დამამსგავსე... მერე მოდი და ჩემს მკლავებში შემოიხიზნე, უპატრონე ჩემს მონატრებას... ნუ შეაკავებ შენს ძარღვებში დამწყდეულ ვნებას, რომ ჩემს ხელებზე,ჩემს ტუჩებზე იძიოს შური, რომ შემოლეწოს ჩემი სიზმარი, როგორც ზღვის თქეშმა ქოხის ფანჯრები და ამ სიზმრიდან საბოლოოდ ამომათრიოს... გამომიგონე... მე ხომ ასე გამიჭირდა შენთან მოღწევა... შეყვარებული შემოდგომის ყვითელ ფოთოლზე, მეოცნებე შორეულ ზღვაზე და ყვავილების სიჩუმეზეც ვნება აშლილი... მე ხომ ყოველი ჩემი ნერვი ცეცხლის გაუვალ ალად მხვდებოდა შენსკენ მომავალს. მე ხომ სიზმრებიც მიკრძალავდნენ შენს გამოჩენას. მე ხომ დავფლითე სიმარტოვის მაცდური ბადე, და ჩემს სახეზე შეხორცებული ხომ კივილით ავიხლიჩე ყველა ნიღაბი, მე ხომ შენამდე მოვაღწიე , მე ხომ დაგნებდი. გამომიგონე... შემიყვარე როგორიც გინდა,დამამსგავსე შენს სურვილებს, შემიცვალე ყოველი ნაკვთი... მე ხომ უზომოდ დავიღალე და წიხლს მაჭერს ქალაქის სევდა. მე ხომ ვერაფრით დავუბრუნდები მზეს მონატრებულ კედლებს, ჩამოხრჩობილი ფანჯრის სიჩუმეს... დამტოვე შენთან... მხრებით გამითბე გაყინული ხელის გულები, მზე შემოსწირე ჩემს ჭრილობებს,მოჰბანე ჭუჭყი, მკითხე თუ როგორ შემოვაცვდი ნაწვიმარ ქუჩას, როგორ ჩამქოლეს შემატოვეს დაღუპვას როგორ, როგორ მოვედი უზარმაზარ ფოლადის კართან, შიგნითაც როგორ შემიტყუეს ჩაკეტეს კარი, როგორ ვტიროდი უსასრულო ნაცრისფერ ზამთარს და როგორ გაჩნდა ჩემს სხეულში პირველი ბზარი... ძველ ლოთობაზე სიგიჟეზეც რაიმე მკითხე, ძველ სიგიჟეზეც ათასჯერ რომ შეცვალე ახლით. თვალებში სევდა როგორ იქცა უმიზნო სითხედ და ხელში როგორ შემომაკვდა უჯიშო ძაღლი. იტირე დიდხანს,იტირე ჩემში, ჩემს გარშემო და კიდევ იქით.. მოვედი შენთან დაღლლი ვარ აღარ მაქვს სახე, ჩემს მონატრებას უპატრონე მაჩუქე ფიქრი... გამომიგონე... შეაერთე ყოველი ნატვრა,გამომიგონე ლამაზი და ერთგული შენი! თეთრი მკლავებით შემოსაზღვრე ყოველი ღამე, შემომიტყუე,შემომიშვი მეც ამ საზღვრებში, მხოლოდ შენს მკერდზე გამითენე ჩემი დღეები. შეაკოწიწე ჩემი მზერა ჩამალე შენში.. გამომიგონე... დამამსგავსე შენს ერთერთ სიზმარს, შენს ერთერთ ნატვრას,ყველაზე ტკბილს ,ყველაზე ლამაზს... მე შენთან ვდგავარ,მოვაღწიე,დამტოვე შენთან! მე დაცლილი ვარ,მე შიგნიდან გამომწვარი ვარ, არ შემრჩა ქარი და არც ცეცხლი და არც სიჩუმე. მოვედი შენთან... უპატრონე ჩემს მონატრებას მხრებით გამითბე გაყინული ხელისგუები ! მე გამაწამა,მე ჩამქოლა კედლების ხროვამ. გადააფარე ჩემს სურვილებს ველური ვნება... მოვედი შენთან ,შემიკედლე დამბანე სული. მოვედი შენთან... უპატრონე ჩემს დაღლილ ცრემლებს. მერე ზაფხული მომანატრე,მერე მიჩვენე, ზაფხულში თვითონ შემიძეხი როგორც ყვავილი, ამომიშრე ყველა ჭრილობა, გადააცალე ჩემს ოცნებას მტვერი და ჭუჭყი , დამიკრიალე ეს ოცნება და მერე მკოცნე ... დამტოვე შენთან,მიპატრონე,მიტირე შენში, გამომიგონე, დამამსგავსე შენს ლამაზ სურვილს... ზვიად რატიანი

კარგი იქნება ,თუ მივუთითებთ წლებსაც.ზუსტად თუ არა ,მიახლოებით მაინც,რათა გაამოჩნდეს,გამოიკვეთოს ტენდენციები და საერთო დინამიკა ქართული ეროტიკული პოეზიის განვითარებისა.

ეს ჩემო სათითაოდ ნაგროვები ლექსები ჩემი თინეიჯერი მეგობრებისთვის...
უმეტესობა მხოლოდ ინტერნეტსივრცეშI IYO:) 

ლალი ძვირფასო!
საინტერესო მასალებია,მაგრამ გრაფიკის პრობლემა მიდგება.ამ კომენტარებში ლექსები გაბმულ ტექსტად იპოსტება,მე კი თვითნებურად რომ მივანიჭო  გრაფიკული ფორმა,არ ივარგებს,ავტორის ჩანაფიქრს ავცდები,როგორ მოვიქცეთ?
    ერთიც,ლექსებს სათითაოდ სჭირდება ავტორის მითითება,/უმჯობესია,თავში/,რომ რაიმე გაუგებრობა არ გამოგვივიდეს.სხვას არ მივაწეროთ სხვისი ლექსი.

სადმე მიპოვე შენს ოთახში ჩუმად,ალერსით. იქნებ კედელზე გაელვებად გადავიარე. იქნებ მთვarე ვარ ვარსკვლავებში ამონალესი, იქნებ ფანჯრიდან შემომძვრალი სუსტი ნიავი. კარგად მოძებნე ჩემი თავი ყველა საგანში, იქნებ სარკეში დამინახო, იქნებ თაროზე და კოცნის გემო მოგივიდეს, იქნებ მადაში, თვალებს ფერები გამოსტაცო საავგაროზე. მთელი წინა დღის ისტორიას ყვება მაგიდა გაშილი ფურცელზე გაფანტული მშრალი ფრაზებით... ნუთU არ მეძებ?ჩემი პოვნა იქნებ არ გინდა? მაშინ კარებზე ურდულივით ჩავირაზები და არ გაგიშვებ არასოდეს არცერთ სიზმარში არცერთ ოცნებას არ დაგაცდი, რომ იოცნებო. რომ არ უყურო შენ ჩემს ცეკვას დილით ცის მარში? რომ არ მომძებნო? არა ამას მე ვერ ავიტან. გადააქოთე მთელი სახლი მიპოვე სადმე, იქნებ წამი ვარ საათზე რომ უკვე გავიდა, იქნებ სანTელი სდაცაა რომ უნდა დადნეს. სადმე მიპოვე სულერთია, გინდაც უხეში, ან იქნებ ლაქად ტანსაცმლისად ამომიყვანო; მერე ჩამისვი მომეფერ ნაზად უბეში, იქნებ გაკოცო მოგეხვიო და შეგიყვარო. გიორგი ზანგური


გაზაფხულს შეეხსნა საკინძე.. დაიწყო თოვა ფერთა ყვავილებს მოერთვა სამიწე ... და ჩვენ აღარ ვართ ერთად ... მახსენებს სიჭრელე ფერების.. ჟამს, ერთად ყოფნისს, ნეტარს, ანგელოზს ვედარნეთ ქალ-ვაჟი სულ ახლოს ვიყავთ ღმერთთან.... ბევრნი იტყოდნენ გაკვირვით, ეს როგორ მოხდა ნეტავ... როგორ არიან ერთსულნი, ზენამ რათა ჰქმნა ერთქმნად. გზა, მანძილი და დროება უფრო ტკბილს ხდიდა ”ნეტავ”-ს.. სადა ხარ, რატომ დამტოვე... კვლავ მოგონების ბედად... გაზაფხულს შეეხსნა საკინძე.. საკინძე შევიხსენ მკერდთან... დაბეროს ჟამმა და ავ ჟამმა... მე კვლავაც მოვალ შენთან...


ცა-ზღვა, მაღლა-მაღლა_დაბლა სილურჯეში ჩაიღვარა რგოლი, გზად-გზად, შევუცურდი ტალღას სისველეში, შენს წამწამებს შორის. ქარ-ქარ, დავედევნე რითმას, დამეკარგა სანაპირე ზოლი, მხარ-მხარ, შენთვის ჯერ არ მითქვამს სიმარტოვე რომ წაგართვი,მგონი. იმ მთას გამოვტაცე სუნთქვა ცხელ ტუჩებზე დაგიარე თრთოლვით, ხარ_ხარ სადღაც ახლოს გულთან მოგონილს და არმოგონილს შორის. ხან_ხან, მეუფლება სევდა ხე_ლებს, მაგრად გიჭერ თრთოლვით, მე_რე, ვიცირდები ტალღას სისველეში,შენს წამწამებს შორის



მთელი საღამო გჭამდი თვალებით. გჭამდი თანდათან, არაერთბაშად. მე მიყვარს როცა მეკიდება ნელა ბახუსი... მე მიყვარს როცა ნება-ნება მათრობს თრიაქი... შენი სხეულიც ხომ თრიაქია?! მთელი საღამო გჭამდი თვალებით. გჭამდი მოზომილ თანმიმდევრობით: ჯერ შეგიჭამე ფეხის ტერფები, მერე წვივები დავხარ - ვერ გავძეხ, ვღეჭე მუხლები - ვერც მათ გამაძღეს. მერე ბარძაყებს მივეპარე ისე ქურდულად, ვით მტაცებელი ეპარება თავის სამსხვერპლოს. მერე თეძოთა გამაოგნა ზუსტმა სიმრგვალემ და გული დამწყდა რადგან თვალებით შემეძლო მხოლოდ მათი შეგრძნება. მივყევი ზემოთ. აქ მახეში მკერდის გავები - შეველ სამოთხეს, ვკრიფე ვაშლები და ნერვიულად ვყლაპე მთელ-მთელი. მთელ-მთელი ვყლაპე ძუძუსთავებიც. მერე ყელს დავწვდი. დავეწაფე როგორც ვამპირი - ციდან მოვხსენი ახალი მთვარე, სამეფო თასი, შევავსე შენი ცისფერი სისხლით და ისე შევსვი. მერე სველ ტუჩებს კინამ დავაკვდი - იმდენხანს ვწოვე სიყვარულის ელექსირები, სანამ ბოლომდე არ დავაშრე მათი სისველე. ბოლოს წამწამთა მათრახები ვიგრძენ სხეულზე. მათ უმოწყალოდ, დაუნდობლად გამამათრახეს და გადამაგდეს თვალთა ზღვების აბისალებში. მე ჩავიძირე გიშერისფერ მათ სიღრმეებში და... იქ დავიხრჩვი. თუმცა არ მოვკვდი - არ შეიძლება პოეტი მოკვდეს ასე იოლად! - მე შენს სურნელად გარდავიცვალე და ნაცვლად სამოთხის, შენს ხავერდოვან თმებში ვპოვე განსასვენები. მთელი საღამო გჭამდი თვალებით. გჭამდი თანდათან, არაერთბაშად. მე მიყვარს როცა მეკიდება ნელა ბახუსი... მე მიყვარს როცა ნება-ნება მათრობს თრიაქი... შენი სხეულიც ხომ თრიაქია?! გიორგი საჯაია





ბინდისფერ ხილაბანდით აგიხვევ თვალებს და მიგიყვან ღამესთან... ტუჩთან მიკრულ სათქმელს ტუჩითვე აგაცლი ჰო..თუკი დამაცდი! სუნთქვით მიმახვედრებ,დრომ სევდა გაფინა და ღამე გატკინა... მსუბუქ შეხებაზეც ვგრძნობ,რომ ვერ ვერევი და...გადაგერევი! დახუჭე თვალები! ბინდისფერს გაენდე მიყვარხარ ღამემდე! მიყვარხარ დილამდე,ცამდე და ცის იქით გიცდი და გიცდიდი... თითები თითებთან...ტუჩები ტუჩებთან... სულ შენ და სულ შენთან... დამალულ თვალებში დამდგარა ღამე და სათქმელი გამება... ახვეულ თვალებთან ჩემს სუნთქვას ინახავ მიყვარხარ!!



შენი კაბის შარიშური მომკლავს, სურნელება თმებში ჩახლართული, აბა, როგორ შეგადარო მოყვასს? კოცონი ხარ,ღამით დანთებული. ტუჩებ-ბროწეულო ღაწვებ-მოწეულო ყელზე მარგალიტის ოხვრა... მკერდზე- ყვავილნარო იქით,ავო თვალო! არ გასამეტებო ცოლად... თეძოს მიხვრა-მოხვრა, გულის მითქმა-მოთქმა, ვაჰმე,წართმეულო გრძნობავ! ქალო- ალქალო კვირტის სადარო მინდა დაგიჩოქო მორცხვად! შენი კაბის შარიშური მომკლავს, სურნელება თმებში ჩახლართული, აბა, როგორ შეგადარო მოყვასს? კოცონი ხარ,ღამით დანთებული


მე დაგატყვევებ და დაგამონებ, დაგათვლევინებ ცაზე ვარსკვლავებს ტუჩებზე დავღვრი ვნებას გრძნობიანს, და მარწუხივით შემოგხვევ მკლავებს. აგითრთოლდება თეთრი მუხლები, ვაიო! იტყვი ქალწულის ბრალი და იჩურჩულებ შემინდოს ღმერთმა და წუთის მერე გახდები ქალი



გაბეზრებული ლოდინი, ავადმყოფური ღამე, მიტოვებული ლოგინი, დაკიდებული მთვარე. ტკივილნარევი ღიმილი, ცრემლით დამბალი თვალი, აუხდენელი სურვილი, ღამენათევი ქალის! ვნება ცეცხლივით მწველი, გრძნობა ხმამაღლა თქმული, სიტყვა სათქმელად ძნელი, ფიქრი მძივებად სხმული. შიში უმწყემსოდ არა, ვერ მონახული ცოლი, ქალის ჯიუტი "არა" ვაი "დაგიბრმა თოლი". უარს ნამსხვერპლი ღამე, სევდით მოცული დღე, გაღიმებული მთვარე, გაწბილებული "მე", კვლავ და კვლავ გრძელი ლოდინი, ცრემლით ნაბანი თვალი, გაუხედნავი სურვილი, ღამენათევი ქალის




კმარა, გათავდა, აღარ მწამს ფიცი, შენ ჩემს მკლავებში თრთიხარ მორჩილი, დიდი ხანია ოცნებით ვიწვი მაგ წაბლისფერი თმით შებოჭილი. მაბედნიერებს მაგ გულის ფეთქვა, დაფეთებული ნუშის თვალები, შენი სიცილი, ბავშვური ბოდვა და უთავბოლო "გემუდარები". აცრემლებული, თმააბურდული, შენს უმწეობას მოთქვამ გოდებით, "არ გეცოდები?" მეჩურჩულები, და მეც ვჩურჩულებ – არ მეცოდები. მე კი ვთამაშობ და არც ვთამაშობ, ესეც ჟინია და არც ჟინია, გულში კი ვფიქრობ, სულელო ბავშვო, რაკი მიყვარხარ, ნუ გეშინია



როცა პირველად შენი თვალები ჩემს თვალებს შეხვდა-მახსოვს ვოლოცე. როცა პირველად მზერა მესროლე-სიზმარი ახდა და გავიოცე. როცა პირველად მზერა მესროლე,თან გამიღიმე-მაგრად დავიბენ. ვიფიქრე-შენგან არა მინდა რა, მე თვითონ ჩემს თავს ფეხქვეშ დაგიფენ. როცა მომმართე-ენა დამება,შენ დემონი ხარ,თუ თვით განგება?! რომ გამიცინე-წამსვე დავთვერი და არ მახსოვდა სხვა არაფერი. როცა შემეხე-გულში ვიყვირე როცა წახვედი-ღამით ვიტირე.. ხვალ არ შემხედავ-არ გავიოცებ მაინც მიყვარხარ-შენზე ვილოცებ.... ნ.გომელაური





დახუჭე თვალები , დახუჭე.. სინათლე ყველაფერს აფუჭებს სიბნელე მათრობს და მაჩუმებს... არ გინდა? ცხოვრებას გაჩუქებ... თვალებზე შეგახებ ცხელ ტუჩებს.. ეს კოცნა ტკივილებს აყუჩებს ... გთხოვ შენი თითები მაჩუქე... და შენი სიზმრები მაჩუქე... უგონო წუთები მაჩუქე... დილა და საღამო მაჩუქე.... და ამ ყველაფრის სანაცვლოდ... დარჩენილ სიცოცხლეს გაჩუქებ




კარვები გაზაფხულია... ცად აჭრილა ჩიტი ურიცხვი, მწვანე ნათელი სიხარულად გადასდით წიწვებს. მამადავითზე ერთი ციცქნა ვარდის გულისთვის ბულბული ბულბულს დუელში იწვევს. - ვისია, ვისი ეს კარვები რუხ-მწვანე ფერის? - არც ოსმალ-სპარსთა... არც არაბთა... არც თუ მონგოლთა... დრტვინავს... ჩოჩქოლებს...ამ კარვებთან მგოსანთა ერი... აქ არი მათი განკითხვის დღე... ჯვარცმაც... გოლგოთაც... არადა, ყოფის სიხარული ფეთქავს გარშემო, ბალახში, მწერში სიყვარულის დუღან ვნებანი. მათთვის კი ,ღმერთო, არაფერი აღარ არსებობს, არც პოეზია... არც ბუნება... არც პაემანი... გამოდის მთავრე პაემანზე, მთვარე ნამლევა და ვარსკვლავები მოცოცავენ იის ფარებად. მოდის მიჯნური ავთანდილი და ნამალევად ფატმან-ხათუნის კარვისაკენ მიიპარება...



პალმის ქალი არწევდა ალვა წვიმის კენწეროს და ქალი პალმა - Madam-დობილი - ღელავდა, რაღაც საბედისწეროდ - რტოთა პიანოს გადანდობილი. პოსეიდონი შლიდა პასიანსს... ზღვის კლავიშებზე უკრავდა ქარი: წვიმით წაშლილი ცაც პარნასია, ოდეს საღამო იწყება ქალით... ასე დაიწყო თქვენით ის ღამე - მოწყენილი დღის სველი მხევალი, ვით მოწყალება და სითამამე - გამოწვდენილი ხელისმტევანით... და გულ-ვალეტით გაჭრილი დამაც თქვენ გგავდათ ათლილ ყელით - გედურით; მათრობდნენ თმები - მთვლემარე კამა, თვალები ბნელი, ვით საყვედური. ვერ ვიწყებოდით დასასრულით და "ძილი ნებისაც" ვერ ვთქვით თვალებით და როცა რომიც გადაგვსურვილდა... მალარიული აკანკალებით გადმოიღვარეთ, ვით მოთმინება, ვით სავარცხლიდან მორცხვი ნიავი, რომ გეგრძნოთ მამრი ტალღების ვნება - ნაადრევი და ასე გვიანი... გარეთ კი: ალბათ, ცა მოიდარა და სველი პალმაც, რტოდაწვენილი, მთვარის მკლავებზე ცხრებოდა წყნარად - ზღვის აივანზე გადაწვენილი. კიდევ ლაშა



შენს ძუძუს თავებს- ალუბლის მარცვლებს დავკოცნი როგორც ლალის საყურეს. მზე ასუფთავებს ვნებებს და განცდებს და აღზნებული ტანზე დაგყურებს. შენ გაშლი მკლავებს ფეხებს და თრთოლვით დაუცდი ნუშის დაკვირტულ რტოებს. გაზაფხულს კლავენ უხეში თოვლით და როგორც გუშინ მე გტოვებ!გტოვებ! მე მოვალ დილით, როდესაც შენში, სიზმარი ბოლო აკორდს აიღებს.. და ისევ შიშველს აგიყვან ხელში, შერცხვება თოვას და გადაიღებს. მიგაწვენ ვარდის, ფურცლების ზვინთად, ხარ - ირემივით მოგიძოვ ვნებას და ისევ ბარდნის, და შენთან მინდა, და რაღაც ჩვენზე უზომო ხდება. მზე დადნა შენი განცდების ცქერით, გაიძრო ზეცა და შენსკენ მოდის და ვდგავარ, როგორც სამყაროს მცველი, და ვიბრძვი შენი სურნელის ტოტით



კარმენი

თამაზ ბაძაღუა

მწიფობის სუნი ასდით ბალახებს,
მწიფობის სუნში თვრება ბალახი,
ამხელს და თითქოს მაინც არ ამხელს,
რომ კიდევ რჩება გადასალახი
ერთი ნაბიჯი_ყველაზე მძიმე,
ყველაზე ტკბილი და მაცდუნები,
მწიფობის სუნში ჩამოღვრილ წვიმებს
მაღლა აკავებს ალღო ბუნების

ყველაზე ადრე ღამდება შენთვის,
რადგან შენ იცი სიბნელის ძალა,
რომელსაც მდუღარ ძარღვებში მალავ,
რომელიც ჰაერს შუქივით ერთვის.
შენ შეგიძლია ყველაზე ადრე
იგრძნო ღალატის ჩურჩული გულთან,
რადგან არასდროს დაეძებ საყრდენს
და სისხლში სიტყვებს არასდროს ურთავ.
შენი სიტყვები სისხლია თავად,
ისინი ჰგვანან მდინარეს,რომელიც წავა
და სიყვარულიც წავა აგრეთვე.

კარმენ,მე მახსოვს,როგორ მელოდი
და როგორ კვნეტდი ბალახის ღერებს ,
მკერდს გიწამლავდა ის მელოდია,
ჩემმა თითებმა რომ იგრძნეს მერე .
წვიმები უკვე მხვდებოდნენ გზაში,
დავიწყებოდა გზები წვიმასაც
და მე გუმანით ვგრძნობდი წინასწარ
ჩემს დამარცხებას_ტკბილსა და საშიშს.
მე მივაღწიე მინდვრის პირამდე,
როგორც მლოცველმა ნესტიან ეკვდერს,
ისიც ვიცოდი,რომ გამწირავდი.
და განწირული ბალახში ვეგდე.
კარმენ შენ ყველა ქალის სანაცვლოდ
ჩამჭიდე ხელი და გამიტაცე
ჩამჭიდე ხელი და გამიტაცე,
წვიმა ვიყავი და წვიმამ დამაზრო,
წვიმა ვიყავ ვიქეც მიწაზე.
კარმენ, შენ ყველა ქალის ტუჩებით
მკოცნიდი, როგორც ალი მთუთქავი,
მკერდს მიშიგნავდა ვნება უჩვევი
და ყველა ქალის სუნთქვით სუნთქავდი.
წვიმამაც განაგებ დაიგვიანა,
ღრუბელმაც განგებ რაღაც ანიშნა
და, როცა ჩემი იყავ მთლიანად,
შემოეხვიე მინდორს ზარნიშად.
მე ორი მრგვალი სამოთხის გულში
ჩავყვინთე მაშინ და სამოთხემაც
გაიზიარა ჩემი მოთმენა,
დაკოცნა ჩემი თვალები მრუში.
კარმენ, მე ვგრძნობდი, რომ ვარსებობდი,
რომ მეც ვმღეროდი იმ სიმღერასთან
და ყველა ქალის ვნებით შებორკილ
სხეულს იმათი ხარკიც ემართა.
უმალ იმ მიწის წვიმაც მოვიდა
და ძარღვებივით ლურჯი რუები
თავბრუდამხვევ და გამაბრუებელ
სიზმრებს აფრთხობდნენ სიმარტოვიდან.
იქ ეგდო შენი პატარა ჩანთა,
მრგვალი სარკე და მაღალი წინდა
და იმ სარკეში თვალნათლივ ჩანდა,
რომ მხოლოდ ჩვენთვის ქუხდი და წვიმდა.
რომ მოდიოდა სიცოცხლე ცალკე,
ჩვენ კი სხვა მხარეს ვეძებდი ნაპირს,
გადაბრუნებულ მიწას და სარკეს
სხვა ვარსკვლავების ეხვია ქაფი.
კარმენ, იქნებ მე გადაგარჩინე,
რომ იმ სარკეში არ ჩამიხედავს,
რადგან სხეული გრძნოდა საშინელ
შუქს, რომ დამფლეთდა ბოლოს ისედაც.

შენ ვერასოდეს დაგაბრუნებენ
იმ ძველ საწოლში, ღმერთო, რატომღაც
შენ ყველა კაცის გვერდით მარტო ხარ
და არასოდეს ებრძვი ცდუნებებს.
შენ ყველა კაცთან ნაწილ და ნაწილ
კვდები, ცისკრისას რომ გადნე სუმთლად,
ჯერ მოუსვლელი წვიმები გაწვიმს,
ჯერ დაუმდგარი ზაფხული გთუთქავს.
შენ არასოდეს ითხოვ შენდობას,
რადგან საკუთარ სიმართლეს ებრძვი,
მხრებზეც არავინ ჩამოგეყრდნობა,
არ დაიჩოქებს არავინ შენს წინ.
და არც გჭირდება ბევრჯერ ნათრევი
ერთგულების და ტრფობის სიტყვები,
ვერ დაისერავ მკლავს სამართებლით,
შენ დამთავრების შემდეგ იწყები.
შენ მართალი ხარ ჭრილობისათვის,
შენი სიტყვები ჰგვანან მეომრებს,
რადგან ცხოვრება რასაც გასწავლის,
შენ უკვე იცი და იმეორებ.
ხან ცხელ ლოყაზე გისვამენ ნახშირს,
ხან გახსენდება, რომ მოკვდი გუშინ
და გადადიხარ ქალიდან ქალში
როგორც მზის სხივი სხეულიდან სხეულში.

თითქოს ლღვებოდა ეგ თბილი ტანი,
ეგ თბილი წელი, ეგ თბილი ძუძუ,
გახარებული ამხელა ღამით
თვალის გუგებში ვქოლავდი უძლურ

წმინდანის ცრემლს და სინანულს, მაგრამ
სანამდე უნდა ჰგვემო და ჰქოლო
სისხლი, რომელიც გაყვირის მხოლოდ,
რომელსაც ცხელი ზის დაღი აკრავს.
ბოლოს ყველაფერს ფასი დაედო,
რაც ბუნდოვანი იყო აქამდე
და ვარსკვლავებიც მოკვდნენ საერთოდ
ანდა სამყაროს იქით დაქანდნენ.
შენ მომაწოდე წყალი, რომელსაც
ტუჩებს ვერავინ ვერ აკარებდა,
შენი ხმაც უფრო იქით მომესმა,
უფრო შორიდან და შენს გარედან.
მაინც დავლიე და მოვიწამლე.
რაღაც უკვდავი შხამით ნაკვები,
შორი მანძილი იყო მიწამდე
ხოლო შენამდე-უფრო ნაკვები.
იქ ანათებდა შენი ბაგენი,
როგორც სამსხვერპლო ქვაზე ნიშანი
და მივხვდი, მაინც რომ მოგაგენი,
შენი სურნელიც რომ შევიცანი.

თენდება...გაბნევს უხი სინათლე
და ქრიზანთემას მინდვრის სუნი სდის,
შენ ვერ გაგწირეს სიყვარულისთვის,
შენ მხოლოდ პეშვი სითბო ინატრე.
თენდება.. რბილად ცახცახებს ნეკნი,
რა ქნას სურვილმა, გზადაკარგულმა,
და, როგორც ფოთლს ფოთოლი, ვეკვრი
გრიგალს, რომელიც ტანში დაბრუნავს.
მივფრინავ, თუმცა უმოძრაოდ ვარ,
რაღაცას მცხრალი მთვარეც მანიშნებს
და მოქირქილე სულის საოხად
ხელებს ჯვარივით ვაწყობ ბალიშზე.
შენ იყურები აღლა და მაღლა
და თითქოს უკვე გარბიხარ ჩვენგან,
როგორც ნახევარადჩაძირულ გემბანს,
ისე სასტიკად და დამღუპველად,
რომ გრძნობ: თვალებში, გულში, სიზმარში
გაგიჟებული ქარი უბერავს.
მეც შენთანა ვარ! ჩვენ გავასწარით
საკუთარ ნაბიჯს და გზას გვიღობავს
დამიზნებული ყელზე ბაწარი:
მოვალეობა და გულგრილობა.
შენ გაიმარჯვე! მე შენთანა ვარ,
სიკვდილის წრიდან ვცდილობთ გაძვრენას,
შენ გაიმარჯვე, უფრო ტამამდ!
არ შეგაშინოს იმ სიმკაცრემაც,
რომელსაც როგორც სასჯელს მოველით,
რაც გვიქადაგა ყველა ქადგა,
რა უცნაურად გვტკივა ყოველი
კოცნა და თითზე თითის გადაბმა,
რა ეშველება მითხარი, კარმენ,
ჩვენს ვნებებს ციცქნა ქალაქის თალწინ,
მოგვიხურავენ დაცინვით კარებს,
ვერ შეგვიფარებს ვერავინ აწი.
ვინ გაიმეტებს ორიოდ ლუკმა
სიმარტოვეს და სიჩუმეს ჩვენთვის,
წყეული მთვარეც ანათებს უქმად,
ყველა ხის ძირთან მიგვასწრებს ღმერთი,
და ყველა სარკმელს ბნელით შებურავს
რომ ყველა ცაზე ჩაქრეს მთიები,
ჩვენ გავიმარჯვეთ, გამარჯვებულებს
სიყვარულს არარ გვაპატიებენ

მეზობლის გოგომ შეიგვიანა, ვეღარ იპოვა ამწყდარი ღილი... გაზაფხულია... წუხელ ნიავმაც, ჩვილ ალუჩაზე მოიჭრა კბილი... აწ ორივენი, ერთად ივლიან, სიყვარულია ასეთი ტკბილი: კვლავ გაიტყუებს ალუჩა ნიავს, კვლავ ააწყდება გოგონას ღილი




ნუ მე-თანაცხოვრები რა ნუ მე-სხეულები ნუ მემეორენახევრები ... და ნუ მე ნუ მემეები რა! ცოტა დიდივით იფიქრე და დიდივით მოიქეცი რა თვალებჩახატული მოდიხარ შეხვედრაზე და რა ტუჩებდაბერილი? რადროს შენი ეგეთებია, და რაღადროს ჩემი ეგეთებია! ან მოიქეცი ისე როგორც შენი ტოლი გოგოები იქცევიან. სარკის წინ რო ტრიალებ საათნახევარი ჯობია შეხვედრაზე არ დააგვიანო. რო დამაყუდებ და მალოდინებ და მეც ნერვებს რომ მაშლევინებ რა პაემანივით ვდგავარ ამხელა კაცი და რა პატარა ბიჭივით ვნერვიულობ! რა წარამარა საათზე ვიხედები და რა წარამარა გეძებ თვალებით სულ ყველა მხარეს. არ გაგივა ეგეთები! აჰა, მოდიხარ! ქუსლებზე შემდგარი, ძლივს იკავებ თავს რო არ წაიქცე. ალბათ გუშინ მთელი ღამე სწავლობდი სიარულს. მოკლე კაბაც მოგინახია და ეს ჩვევაც გისწავლია, სიარულის დროს შიგადაშიგ ქვემოთ რომ ქაჩო. თმას ხელის ერთი მოძრაობით უკან იგდებ და ისე მიღიმი გეგონება წაქცევას ვაპირებ. არ გაგივა მეთქი! ნუ მედიდები! ნუ მემეორენახევრები! ნუ მეთანაცხოვრები და ნუ მკოცნი ხელკავს ნუ მიყრი თავს მხარზე ნუ მადებ და ნუ მსიამოვნებ! რა დროს შენი ეგეთებია... და რაღა დროს ჩემი ეგეთებია... ხელს თუ გადაგხვევ იმას არ ნიშნავს თითქოს შემაბი თუ წამასწარი ფეხზე რომ დაგხედავ და თუ შემრცხვება იმას არ ნიშნავს რომ როგორც ქალს ისე გუყირებ ან თუ შემთხვევით ჩაგეხუტები და სახესთან სახეს მოგიტან და ცხვირზე გაკოცებ არ ნიშნავს რომ სხვაგან კოცნა მინდოდა და ვერ გაგიბედე! კარგი რა, ეს ყურისძირში კოცნა მაინც ვიღამ გასწავლა? ან წელზე ხელის მოხვევა? არ გეცოდები? ნუ მე-თანაცხოვრები რა ნუ მე-სხეულები ნუ მემეორენახევრები ... და ნუ მე ნუ მემეები რა! შენი ტოლი გოგოებივით დაიმორცხვე ნაყინს რომ გიყიდი. ნუ მეუბნები ერთიც გვეყოფა და რიგრიგობით ვლოკოთო, ხო ხედავ მაინც ორს ვყიდულობ და ერთი ... ერთი შემთხვევით მივარდება... იორიკი


ნეტავი ახლა წვიმა მოვიდეს, ინატრო ჩემი მკლავების სითბო, ცოტა აგრილდეს, ცოტა მობინდდეს, მოიწყინო და ჩემთან მოგინდეს, მნახო, თვალებით რაღაცა მკითხო... ნეტავი ახლა წვიმა მოვიდეს, ინატრო ჩემი მკლავების სითბო." გელა დაიაური



სდექ! ნუ მკოცნი! ჩემი კანი დანაღმულია,წუხანდელი შენი ცოდვებით. უცხო კისერზე ალესილი შენი ენა ჩემს გულს სერავდა. სდექ! არ შემეხო! ჩემი კანის ქვეშ მაღალი ძაბვაა, ფურცელივით დაიფერფლები და ოდნავი სიოც კი დაგძრავს... ჩემი კანის ქვეშ სახიფათოა, მავთულებად გაბმულ ძარღვებზე ბეღურები აღარ სხდებიან. სდექ!''



მიყვარს სიტყვა -ვნება სხვა სიტყვებზე მეტად. ვარ აზრ-პირო-ვნება ნების და თა-ვნება გემო-ვნება ხელზე მეხატება მე რად? როცა ერო-ვნებაც მდის სიამო-ვნებად. ჟღერ-ფერ-ადო-ვნებად მკლავს ჰაერო-ვნება, რატომ მწირავს ასე ჩემი ხელო-ვნება?.. დადე ცაზე ეგ მზე მტევნებს რომ ადნება, სანამ ლუციფერი მე დამედე-ვნება. მიყვარს შენზე თვალის ცით გამოდე-ვნება არ მვნებს არაფერი ჩემი ნების გარდა... რატი იონათამიშვილი


გაზაფხულს შეეხსნა საკინძე.. დაიწყო თოვა ფერთა ყვავილებს მოერთვა სამიწე ... და ჩვენ აღარ ვართ ერთად ... მახსენებს სიჭრელე ფერების.. ჟამს, ერთად ყოფნისს, ნეტარს, ანგელოზს ვედარნეთ ქალ-ვაჟი სულ ახლოს ვიყავთ ღმერთთან.... ბევრნი იტყოდნენ გაკვირვით, ეს როგორ მოხდა ნეტავ... როგორ არიან ერთსულნი, ზენამ რათა ჰქმნა ერთქმნად. გზა, მანძილი და დროება უფრო ტკბილს ხდიდა ”ნეტავ”-ს.. სადა ხარ, რატომ დამტოვე... კვლავ მოგონების ბედად... გაზაფხულს შეეხსნა საკინძე.. საკინძე შევიხსენ მკერდთან... დაბეროს ჟამმა და ავ ჟამმა... მე კვლავაც მოვალ შენთან...


ბინდისფერ ხილაბანდით აგიხვევ თვალებს და მიგიყვან ღამესთან... ტუჩთან მიკრულ სათქმელს ტუჩითვე აგაცლი ჰო..თუკი დამაცდი! სუნთქვით მიმახვედრებ,დრომ სევდა გაფინა და ღამე გატკინა... მსუბუქ შეხებაზეც ვგრძნობ,რომ ვერ ვერევი და...გადაგერევი! დახუჭე თვალები! ბინდისფერს გაენდე მიყვარხარ ღამემდე! მიყვარხარ დილამდე,ცამდე და ცის იქით გიცდი და გიცდიდი... თითები თითებთან...ტუჩები ტუჩებთან... სულ შენ და სულ შენთან... დამალულ თვალებში დამდგარა ღამე და სათქმელი გამება... ახვეულ თვალებთან ჩემს სუნთქვას ინახავ მიყვარხარ!!

შენს კაბას წითელა თუ სჭირს ბატონები, ანდა - ყაყაჩოთა სახადი? . . ცოტაც ვიცეკვოთ და დაგეპატრონები ვიდრე სუნს იკრავდეს სხვა ხვადი. ამ კაბას მეწამულს და ასე შრიალას - ნიავი მოირგებს ქილიკით: შეხედე: მთვარიდან იელმა იალა!.. წყარომდე მოკლდება ბილიკი... შესცოდე... და ხვადი სახადი დაცადე, ჩვილ ბაგეს აგემე ამურის მარილი; ნიავიც ამაღამ აიხდენს საწადელს, გაღმა დაქარდება, ქალივით. ცოტაც და...იწინთებს ქალწული ყაყაჩო... გახლეჩილ ბროწეულს აუვლის ტკივილი, და ვიდრე...და ვიდრე... იყუჩე, მკლავებში მარწიე ტივივით!.. ცხელ ნდომით ამეკარ, ვით თონეს - ლავაში სატევარს ქარქაში უტიე ვადამდე!.. ხვალ ისევ ჩავპურდეთ ამ ჭვავის ყანაში და ხვალაც წითელა გადამდე...

ლაშა.


აივანს მიეპარა გლეხის გოგო.. ისეთი თამამი და კალმახური... ტანზე არ მამყოფა საბანი და თავის სიმხურვალეც დამახურა.. მერე დაიშალა ნაწნავები, როგორც ქალწულობის მიტოვება.. ჩემზე გაიზმორა, დალოცვილი, ისე ვნებიანად იტორება.. სუნიც ისე ჰქონდა ალესილი.. ველურ ყვავილების სატევარი.. ჩემდა უნებურად გავიფიქრე: "ღამე გამიხდება სათევარი"... ისე დამათენა ამბორები.. ისე გადიპარა აივნიდან... მისი უტაქტობის მონატრება, ვიცი არასოდეს გაივლიდა... დამშვიდობებოდა მაინც

დაიაური



დაუოკებელი ვნება ქარი უაზროდ დაძრწოდა წუხელ ჩემს სარკმელს მიღმა, ნისლი ჩამოწვა ცარიელ სულში და გაირინდა... ცა შეიმოსა ძაძებით, თითქოს გლოვობდა ვინმეს და დღე ნათელი უცებ შესცვალა შიშისფერ ბინდმა! შენ მოილტვოდი ჩემსკენ, მოგქონდა შიში და ვნება, სითბო, ეჭვები, მოლოდინი და ცხელი გზნება! და მე ველოდი შენს სინაზეს, ვით ყვითელ ყვავილს, სულით ხორცამდე ვგრძნობდი გიჟური გრძნობების რღვევას! რმერტო, რა წასლის ამ სიცხადეს, მეწამულ ფერებს?! რა დააწყნარებს მღელვარე ზღვას, გიჟურ ჩანჩქერებს?! რა დააოკებს ჩემს სიყვარულს და ველურ ვნებას, თუ არა შენი ნატიფ თითთა მძლავრი ფერება?! ვხედავ ციურ ნამს შენს ნახევრად ჩამოყრილ თმებზე, ისევ იღვიძებს ნაზი სიო შენს ტკბილ სურნელზე, და მე გეხვევი, ჩემი ალერსი დაძარღვულ ყელზე, ჰგავს მახრჩობელა გველის სრიალს შენს შიშველ მკერდზე




შენი კაბის შარიშური მომკლავს, სურნელება თმებში ჩახლართული, აბა, როგორ შეგადარო მოყვასს? კოცონი ხარ,ღამით დანთებული. ტუჩებ-ბროწეულო ღაწვებ-მოწეულო ყელზე მარგალიტის ოხვრა... მკერდზე- ყვავილნარო იქით,ავო თვალო! არ გასამეტებო ცოლად... თეძოს მიხვრა-მოხვრა, გულის მითქმა-მოთქმა, ვაჰმე,წართმეულო გრძნობავ! ქალო- ალქალო კვირტის სადარო მინდა დაგიჩოქო მორცხვად! შენი კაბის შარიშური მომკლავს, სურნელება თმებში ჩახლართული, აბა, როგორ შეგადარო მოყვასს? კოცონი ხარ,ღამით დანთებული



ქალო, სირცხვილია, შინ შედი... ჰაერი ურცხვად გეხება და გლოკავს.... ქალო, ეგ ღიმილი, ჯოკონდასნაირი, ვიღაცას ქუჩაში მოკლავს. ნიავი გიწეწავს ფაფუკი თმის ღერებს, ვნებამორეული გსინჯავს.... ქალო, სირცხვილია, ყელს როგორ იღერებს მაგ სავსე გულ-მკერდში ჭინკა... როგორ გსვამს ეშმაკი ურქო და უკუდო ბადაგით პირსავსე ფინჯანს... ქალო სირცხვილია, დახარე ქუთუთო, შიშველი თვალები გიჩანს!




ფეხები მიადგი ლამაზო ერთმანეთს, კაბის ქვეშ გიყურებს მთელი დედამიწა, გვირილა კანჭებზე გაკოცებს , იცოდე შეგრცხვება და მე ვერ დაგიცავ. გულთან შეიბნიე ჩახსნილი ღილები, ვერ ხედავ, მთელი ცა მკერდში რომ ჩაგცქერის. მზე სხივებს წაგანტანს და გაგეღიმება, და გვიან მიხვდები ძვირფასო, რაც გელის. თმას ასე თამამად ნურასდროს გაიშლი, ნიავი აგირევს, ფიქრს აგიცანცარებს, და რა ვნებიანია ქარი მაისში არ იცი, და მე ხომ ვიცი რაც არის. ეგ ყელი მაღალი როგორმე დაფარე, იწვიმებს იცოდე და მაინც მოგიწევს, თუ არ დამიჯერებ, წვეთს შემოგაპარებს, მუცლამდე ჩაგიღვრის და გვერდში მოგიწვენს. ვერავინ დაცავს შენს უმანკოებას, ცოტა მოერიდე ხალხსა და სამყოაროს, თორემ ჭორაობა დაიწყეს რტოებმა, რა უბიწოებით გარყვნილი რამ ხარო. ზანგური




წვეთი სიგიჟის... მზე მოიქცია ბრგე ხელებში შემოდგომამ, თითქოს გაწურა... და ბროწეულებს დააპკურა შიშველ ბაგეზე წვეთი სიგიჟის... შენით შეშლას და გახელებას, აბა რა უნდა?! გშვენის ღიმილი... დღეს ღვინობისთვეც გამოითვრა რქაწითელით, უხვად დალია და დღეს თუ ვცოდე, როგორმე ვცოდე... ჩემი კი არა, შენი ბრალია



ოღონდ აქ არა მე გეკითხები: ეგ შენი ყელი სადაფი არის, თუა ბაკარა? შენ კი მპასუხობ გულგახეთქილი: - ოღონდ აქ არა!... ოღონდ აქ არა!... მე გეუბნები: შენი თვალები მწველია ისე, ვით მზე თაკარა. შეშინებული შენ იმეორებ: - ოღონდ აქ არა!... ოღონდ აქ არა!... მე ვნატრობ: მინდა ვიყო ის სიო, მაგ თმათა რხევამ რომ გააქარა. შენ ნერვიულად ისევ ჩურჩულებ: - ოღონდ აქ არა!... ოღონდ აქ არა!... და ასე გადის მთელი ცხოვრება. მე შენზე გულში წყენა მაქ არრა. შენ მეკითხები: შევხვდებით კიდევ? - იმ ქვეყნად? ალბათ... ოღონდ აქ... არა! გიორგი საჯაია


არ შეგიყვაროს ვიღაცამ ფრთხილად... ნუ, ნუ იცინი ეგრე ლამაზად, თითქოს მოცურავს ნისლების ფთილა თითქოს წკრიალებს ოქროს თამასა. თოთქოს ამღერდა ნარნარა სიო, თითქოს სხივი ღვრის მომნუსხველ ხმაურს, გოგო ვიღაცა არ გადარიო, ეხ, რა ლამაზად იცინი, აუუუ... გელა დაიაური

ჩემზე წევხარ და გძინავს
გაგმკვრივებია მკერდი
მთვარეს უცვალა წვიმამ
ღრუბლის ლოგინში გვერდი

შენი სუნი მაქვს ტანზე,
ენით ნალოკი ყელი
და ნაკბენებიც კანზე
გაგიხდა მოსავლელი

აბაზანაში სველი
ქალის საცვლები ყრია
შენს ნაბანავებ კისერს
ტუჩები დაივლიან

ბიძგები მაღლა, დაბლა
ზემოდან ქვემოთ, იქ-აქ,
შენი ალერსით დაღლა
შუაღამეში მიმაქ

კოცნით დაგისვრი მუცელს,
ზურგზე ავივლი ენით
ამ მკერდს გული რომ უცემს
გულისცემმაა შენი

ზანგური..
თუ გამოგადგებატ,ამ სტილის რამდენიმე ლექსი მაქვს..ერთი პმთი გამოგიგზავნეთ...

დალილა ბედიანიძე...
ჩემმა მეგობარმა პოეტებმა ახსენეს ეს სახელი და გვარი რამდენიმე ხნის უკან ..საშუალო თაობის გამორჩეულ ქალ პოეტებში.
ჩემდა სამარცხვინოდ არ ვიცნობ  ამ ავტორს..უბრალოდ სახელი და გვარი დამამახსოვრდა ...

იმ ადამიანების ''რეკომენდაცია'' ჩემთვის კი არა ,ბევრისთვისაა ღირებული.დღეს ეს ლექსი სხვა საიტებზეც ვნახე..
და ძალიან გამიხარდა!ანუ საკუთარი პერსონის და შემოქმედების  ფრიად აქტიური პიარი კი არა,მარტლა კარგ საქმეს აკეთებთ  -ნიჭიერ და საინტერესო  ავტორს აცნობთ ფართო აუდიტორიას..
ამ ჯერზე და ასეთ რაღაცეებზე პირიქით,მე თვითონ გთხოვთ იგივე ფორუმგეზე სადაც ძალიან დიდი ინტერნეტაუდიტორიაა დადოთ დალილას ლექსები...

ბაო ძვირფასო! ბაო მონატრებულო!რასაკვირველია,როგორც პირადმა მეგობარმა,შენობით უნდა მომმართო,ისევე,როგორც სანათამ ,პატარა ნინომ ,მიხომ და ირაკლიმ.
კითხა,რომელზე პასუხიც გაინტერესებს,''ებლიტფოზეც'' დაისვა და პოსტს პირდაპირ გადმოვიტან.თუ დამატებითი შეკითხვა დაგებადა,იმასაც ვუპასუხებ:


ემხვარი:
მართლა არ ვიცი, რატომაა დალილა ბედიანიძის ეს ლექსი ეროტიული
სიტყვაზე მენდეთ: ფიქრებში შემიძლია ვაქციო ეროტიულად...

აქ ჩემი აზრით სულ სხვაზე - სულიერ ურთიერთობაზეა საუბარი...

ამის თქმის საფუძველს დაწერის, თუნდაც გამოქვეყნების დრო მაძლევს...

ნინო დარბაისელი:
ეროსი სიყვარულის ღმერთია.ეროტიკულ პოეზიას კი იმისაგან,რასაც ,ტრადიციულად ,სატრფიალო ლირიკის სახელით მოიხსენიებენ ჩვენს ლიტერატურაში, სიყვარულის ინტიმურ პლანთა , ინტიმურ განცდათა,ინტიმურ ურთიერთობათა მხატვრული გამოსახვა განასხვავებს.
        დღეს დგება პრობლემა,სად გადის საზღვარი ეროტიკულ,სექსო და პორნო-პოეზიას შორის,როგორ შეიძლება გამოიკვეთოს მათი განმასხვავებელი ნიშნები.ამ პრობლემის გაშუქებისთვის ნიადაგი თანდათან მზადდება.
თემაში''ვერა პავლოვას'' სათაურქვეშ /ეგიდქვეშ/თავს ვუყრი ნიმუშებს ძველი და თანამედროვე ქართული პოეზიიდან,ასევე ხანდახან ვდებ უცხოელ ავტორებსაც,რათა შევქმნა კონტექსტი.
საბოლოოდ ვფიქრობდი,თავი მომება კრებულის ''ქართული ეროტიკული პოეზია'' გამოცემისთვის,რომელსაც დაერთვოდა გამოკვლევაც.
ამ რამდენიმე დღის წინ კარგი ამბავი მაცნობა გიორგი კეკელიძემ.მან და გაგა ლომიძემ მოახერხეს პროექტის დაფინანსება.იმედია გამოადგებათ ჩემი თავმოყრილი მასალები.თვითონ იქნებიან შემდგენლები,ალბათ დაურთავენ გამოკვლევასაც,მე კი ისღა დამრჩება,დავარედაქტირო,რასაც
კომპიუტერით დედამიწის ნებისმიერ კუთხეში შევძლებ.
არ არის გამორიცხული,რომ მანამდე ან მას შემდეგ ვინმემ მოინდომოს ''ქართული სექსო-პოეზიის'' და ''ქართული პორნო-პოეზიის'' გამოცემაც.
აქვე მინდა ერთი რამ წინასწარ განვმარტო:სექსო- პოეზიად უნდა მივიჩნიოთ იმგვარი ლექსები,სადაც ასახულია სქესობრივი ურთიერთობის სცენები,მაგრამ ამისთვის გამოყენებულია პირობითი,გადატანითი ენა,ანუ არ ხდება პირდაპირი სახელდება მოქმედებებისა და საგნებისა.ამისაგან განსხვავებით , პორნო არის იმგვარი ტექსტი,რომელშიც სექსუალური სცენები, სქესობრივი ორგანოები და სქესობრივი კავშირი გადმოცემულია პირდაპირი დასახელებით.
დასავლეთში და რუსეთშიც ამგვარი გამოცემები ცხადია არსებობს,მაგრამ ყდაზე ან გარეკანის შიდა გვერდზე ეთითება,რომ ღია,თავისუფალ გაყიდვას არ ექვემდებარება.იქ მოქმედებს რეიტინგული სისტემა,რომელიც განსაზღვრავს ,თუ რა კატეგორიის მომხმარებლისთვის შეიძლება გამოცემის მიყიდვა.გამოცემა შეფუთულია და იყიდება სპეციალურად გამოყოფილ ადგილებზე.

საინტერესოა თემა, რომელსაც იკვლევთ, "უნიშნობა, როგორც ნიშანიო" ამბობთ ანუ თვით ენა ამ თემის გასახსნელად და ასამეტყველებლად, მართლა საინტერესოა, მაგრამ ეს ლექსი ეროტიკაა?
ვიკითხავ მართლა გულწრფელად და არ დამძრახო, რა ნინო, ანუ იმის თქმა მინდოდა, რომ ამ ლექსის თუ ტექსტის ყოველი ფრაზა, თუკი ცალკე აიღებ მას, ნებისმიერ სხვა ქართულ ლექსში თავზე საყრელად თუ არა,  ძალიან ხშირად მაინც ( და სხვადასხვა დროის პოეტებთან) შეიძლება შეგხვდეს, მაგრამ რადგან თქვენი ინტერესი გამოიწვია და მე სრულიად ვენდობი თქვენს პროფესიონალიზმს, ვფიქრობ, რომ ვერ გავიგე უბრალოდ სადაა ეროტიკა... ალბათ , მეშლება  და კი, ნამდვილად მეშლება... და რა ტქმა უნდა, მაინტერესებს თქვენი აზრი

შენობითაც დაგელაპარაკებოდი, მონატრებულო ადამიანო, მაგრამ  მერიდება:)

ნიიინ :) სად გამონახე? :) ერთობ ვისიამოვნე :)