ერთხელ შენს სულამდე კიბეს ავუყვები,
თითქოს ცამდე იყოს ისე მაღალია.
სანამ ჩემი გზიდან შენსკენ გავუხვევდი,
სანამ ეგ თვალები ჩემს თავს დაჰხარიან..

მინდა ვაღიარო ისევ მომენატრე ,
ჩემი ტუჩები კი შენით თრობას ითხოვს,
ალბათ, დავიძინებ დღეს მე დროზე ადრე
შენი სიზმრად ნახვა რომ არ გადაიდოს.

როცა გათენდება, არ მსურს გაღვიძება,
აღარც მენაღვლება ეს დრო დანაკარგი..
ახლა ისე ვნატრობ, მგონი, გაწვიმებას,
როგორც ოცნებობდა ერთხელ ჟანა დ'არკი.

მინდა ეს ფიქრები შენს ფიქრს გადაებას,
ასე რეალობამ ცვალოს ილუზია.
მგონი,არ აპირებს წვიმა გადაღებას,
ჩვენი "მეგობრობაც" ამ წამს მინუსია.

სანამ შენს სულამდე კიბეს ავირბენდე
ჩემგან ისევ შორს ხარ თანაც ძალიან და
ახლა იმას ვნატრობ ჩემს ხმას გაიგებდე,
თორემ მარტოობა გამიძალიანდა!