ეს გზა, რომელიც ახლა დაიწყო,
ეს გზა, არ ვიცი, საით მიმიყვანს,
ზის ჭორიკანა მარტივი ქალი,
თავის დიეტურ ლექსებს მიკითხავს.
და გამურული ყავის ფინჯნიდან
ცდილობს შეიცნოს დღე ხვალინდელი,
და გაბზარული გოდებს ფირფიტა
“და ლპება თოვლი შარშანწინდელი”.
არ უჩანს ბოლო ან დასაწყისი
ამ დაჩვარულ და ფუყე მოლოდინს,
და მეძავები ჰყიდიან ვნებებს
ქალაქის მღვრიე ქუჩის ბოლოში.
მანეკენებით ბუტაფორებით
და რობოტებით სავსე ქალაქში,
არა აქვს ფასი გვირილებს, ტიტებს,
ან უფლისწულებს ფერად ზღაპარში.
ვიღაც მანიშნებს – შენც დაიცალე
ხელზე გაყიდულ სკივრის განძივით
და, დღე ისე, ვით ძველი მევალე
ფეხდაფეხ დამდევს მშიერ ძაღლივით...
                                              1986 წელი