თოვლიანი გორაკის თავზე,
თბილ გარინდებაში
ვდგავართ
მე და ჩემი ძაღლი,
გავყურებ ყინვისგან გალურჯებულ გარემოს
თითქოს,
მოჩვენებასავით ქრება
და ჩნდება
მშობლიური ბუხრის მოხაზულობა,
საიდანაც ნატვრასავით ამოდის
წინაპართა სუნთქვა,
გზა
და ყოველდღიურობის სითბო.

მე და ჩემი ძაღლი
ჩამოვდივართ გორაკიდან
წინ კი,
ხელფარნიან ნაცნობად
დედაჩემის
ლოცვა
მიგვიძღვება.