წვიმდა, წვიმის წვეთები უკოცნიდნენ შიშველ სხეულს... არაფერზე არ ფიქრობდა, ან რაზე უნდა ეფიქრა?! მას ხომ ფიქრები წაართვეს, სული დაუხვრიტეს...
რაც უფრო ღრმად უშვებდა ფილტვებში სიგარეტის კვამლს, მით უფრო ემატებოდა ტკივილი გულში... არ ტიროდა...  შეიძლება ტიროდა კიდეც, მაგრამ წვიმის წვეთები შთანთქავდნენ მის ნაღველსა და დარდს... თავისი ჩრდილი, რომელიც მისი ერთადერთი თანამგზავრი იყო, ისიც მიატოვებდა ხოლმე და სიბნელეებში იკარგებოდა...

ისევ წვიმდა...
ისევ უთრთოდა სიცივისგან ნაზი სხეული...
ისევ შლიდა წვიმა მის ნაკვალევს... 
ისევ სტკიოდა......
ისევ ელოდა......... 
... არავინ იცის რას...
-იქნებ სიკვდილს? იქნებ მხოლოდ სიკვდილი გაათავისუფლებდა ტკივილისგან?!


... ნისლი, სიბნელე, სასოწარკვეთა....
უეცრად სინათლის სხივი.. გაუხარდა წამიერად..
სიგნალი, კივილი, ორი შეშინებული სახე........

გათავისუფლდა... გრძნობდა როგორ ტოვებდა დახვრეტილი და ნაწამები სული სხეულს... ეღიმებოდა... ეთხოვებოდა ტანჯვას და ტკივილს... აღარ დარდობდა, აღარც ფიქრობდა... აღარც სტკიოდა.... 


არემარე დაცარიელდა... ისევ წვიმდა, ისევ უდარდელად ასკდებოდნენ წვეთები მიწას და უამრავ ნაწილაკად იშლებოდნენ... ისევ უკოცნიდნენ შიშველ ქალს უსულო სხეულს....