არ მომბეზრდება შენზე წუხილი,
თუმცა, გჭირდება ვიცი, არაფრად...
დროს ჩემი დარდი მიმოუხილავს,
როცა შეჰყრია წლების ქარავანს.
ბედმა სხვაგვარი ხედვა მარგუნა,
ვკითხულობ მზერით გულის ნადებსაც.
თუ გინდა, მთები გადააბრუნე,
მე მაინც ვიცი, სად რა გაგექცა,
ზოგი ფიქრში და ზოგიც სიცხადით,
არაფერია ჩემგან მალული.
და სანამ მთავარს გამორიცხავდე,
შენ გულს გადაღმა ზის სიყვარული,
რომელიც შენგან არაფერს ითხოვს,
გარდა შენივე კარგად ყოფნისა.
რა მოხდა, თუკი მოაკლდა სითბო
შენი წვრთნის მერე ყოფის „ოფიცერს“...
შენ შენი გზა გაქვს, შენი სავალი,
ქვეყნად კაციც და ფიქრიც ხუცდება.
ბედს ერთი რამე კი დავავალე,
დამპირდა - ფეხი არ მოუცდება!
                31.10.13