რარიგ მშვენიერო არხოტელო,
მეც აქ, შენნაირი ქუდი მხურავს.
კლდეში მდინარედ ნაჩქეფარო
მთაზე ნისლივით, რომ ბურავს.
რადგან გეფიცები მაჟრიალებს
არხოტ ამოსუნთქულ სიცოცხლეო,
ვიცი ჯიხვის თვალი აბრიალებს
რქები გადახლართულ ვიტყოდეო.
შიშის მომგვრელი სალი კლდეები
ვაჟკაცური და საფიცარია,
შატილს ვამაყობ და მის დღეობას
მისი წესებიც საფიქრალია.
დაასხით, დავლევ,დილამდე ვილაყბებ,
წინაპართ სისხლი გვაქვს, მგლის ლეკვებივით
ხმალ–ხანჯალს ვუქნევდით მტერსა და ვერაგებს
მედგრად ვიდექით ხევსურებივით.
გ.მოდებაძე