მე რომ მოვკვდი, წვეთი ცრემლით არ მიტირეთ,
არ შეიძლებაო! – სხვებსაც აუკრძალეთ...
მკვდარმა ლამის ბოლო ხმაზე დავიყვირე,
უტირლად და უცრემლებოდ რომ დამკრძალეთ.

ეწვიმა, ან მოეთოვა მაინც, მაშინ...
ცას ეტირა, თუ თქვენ ცრემლი თვალთ დაგიშრათ.
მაგრამ – ეჰ... არც ის ყოფილა გაგებაში,
ჭირისუფლად არც ცა, თურმე – არ გაიშვა!..

ხალხისგან და ბუნებისგან მიტოვებულს,
ზურგი ისევ ჩემმა ღმერთმა არ მიქცია,
ჩამოვიდა და ახალდასაფლავებულს,
გულზე თავის წმინდა ცრემლი წამიქცია.