როცა თვალები მეყინება უშენობისგან
გამკაცრებულ და აყეფებულ პეიზაჟებში,
მე ჩემს საძილე ტომარაში - ქუთუთოებში
მაგრად ვეხვევი და ნაპირებს მჭიდროდ ვიკეცავ,
შენი სახების წვეთი სითბო რომ არ დავკარგო.

როცა ქუჩაში ქარი მწყემსობს, გამვლელები კი
საყელოებში ცხვირჩამთბარნი მიიჩქარიან,
მე რბილად ვწევარ წამწამების ნაძვის წიწვებზე
და შენი თმების შემოდგომურ სურნელს ვისუნთქავ.

როცა ხეები შიშვლდებიან ფოთლებისაგან,
ტოტი აღარ აქვთ, შიშველ ტანზე რომ აიფარონ,
მე გიკრეფ იებს, ფურისულებს და თმაში გაწნავ,
შენ იღიმები და ლოყებზე ფოსო გიჩნდება.

ეს ყველაფერი მაშინ ხდება, როცა აქ არ ხარ;
დაშვებულ ფარდის, დახუჭული თვალების იქით.
როცა ჩემთან ხარ, მაშინ რატომ მიშრება ენა,
რატომ ქანაობს პირის ღრუში ჩამომხრჩვალივით?

ო, რა ძლიერ მსურს ვეშაპივით გავაღო ხახა
და ზღვა სათქმელი ამოვასხა, ამოვაფრქვიო.
მაგრამ თევზი ვარ, საკუთარფხა ყელში გაჩრილი,
და სიტყვის ნაცვლად, თვალებიდან ფოთლები მცვივა.