ამინდებია სულ უბრალოდ, ნალექიანი,
სქელი ნისლი დგას ფანჯარასთან, როგორც ბომონი.
შეშლილ იდეებს გვერდს აუქცევ - მანიქევლური,
ამინდებია, როგორც წესი, ნალექიანი,
ქალაქში ხელი ალბათ ბევრზეც მოგექავება,
ხოლო ღრუბლები შვილებია უკანონონი,
ამინდებია დასავლეთის ნალექიანი,
სქელი ნისლი დგას შენს სარკმელთან, როგორც ბომონი.

*

თუკი შენს სურნელს შევისუნთქავ ჰეროინივით,
თუ სიყვარულით დაგიძახებ ხანდახან დაგოს,
შენ, ყველა წიგნის დადებითო ჰეროინია,
თუ შენს პერფიუმს შევისუნთქავ ჰეროინივით,
შევაკვდები და საკუთარ თავს შევეომები,
ჩავკბეჩ შენს ტუჩებს, უტკბესს ვიდრე აფრიკულ მანგოს,
თუ შენს ქერტლს კანზე შემოვიფრქვევ ჰეროინივით,
თუ სიყვარულით დაგიძახებ ხანდახან დაგოს.

*

ხან შენში ისე გავიღვიძებ, როგორც ლოტოსი,
ხან ცხოვრებიდან ამომშლი და ხან არ ამომშლი,
ხშირად ღრმად თუკი ჩაფიქრდები ჩვენს ძველ ფოტოსთან,
ცრემლიან თვალზე გადაგივლი, როგორც ლოტოსი,
და შენს ოცნებას აისრულებ ალბათ ოდესმე,
რომ ჩვენს სურათებს გადაიტან ფრთხილად ალბომში,
ხან შენს თვალებში გავიშლები, როგორც ლოტოსი,
ხან ცხოვრებიდან ამომშლი და ხან არ ამომშლი.

*

ღვიძლი შვილივით გულუბრყვილო თავს იკატუნებ,
რომ ყველაფერი რიგზეა და ღმერთს უხდი დიას.
შენი თითები აკეთებენ ხომ ლიგატურას
არაბულს, თანაც ნაბიჯებს დგამ ისე გიგანტურ,
როცა გაშლილ თმებს შეისწორებ, შენ, პიკანტური,
და იშვიათად რბილად რომ ვთქვათ, უარესიც კია,
თუკი წარსულზე გულუბრყვილოდ თავს იკატუნებ,
და თუკი ღმერთიც აღარ იღებს შეწირულ დიას.