"ბოლო შეხვედრა"

მას გაბუტული ტუჩები ჰქონდა,                                                                 
მზერა - აცდენილი, გული - ალმაცერი,                                                           
ხელის ჩაკიდება ხელზე როცა ვცადე,                                                           
ცივად გამისხლტა და განზე გამიცურდა.
დიდ სიცხეს დიდი სიცივე მოსდევს,                                                             
ამინდის შეცვლას - გაუცხოება.
ჩემს ბაღში სკამზე ვისხედით ერთად                                                             
და მაინც ცალკე ანუ შორი-შორ,                                                                 
შიგადაშიგ თუ ვისროდით სიტყვას,                                                             
ზოგადად, ისე, და სხვათაშორის.
ყველაზე ძნელი მასთანაა დაახლოება,                                                           
ვისაც ერთხელ უკვე დაშორდი.
გავბედე ბოლოს, შევტრიალდი მისის სვითისკენ,                                                 
გულისჯიბეში ჩაკარგული ხმა ამოვიღე                                                         
და ისე სწრაფად მივაყარე ჩემი სათქმელი,                                                       
ვგრძნობდი სიტყვების დაჯახებას, წინას გასწრებას                                               
და კბილებშუა გაჩრილ ბგერებს, სიტყვის ნარჩენებს:                                             
“აღარ წახვიდე, ჩემთან დარჩი. დატოვე ქმარი.                                                   
შენი ადგილი ჩემთან არის, შენც კარგად იცი.”                                                     
ამაზე მერი მოიღრუბლა, გაბრაზდა კიდეც:                                                       
“რა თავხედი ხარ! მივატოვო? ვისთვის ან რისთვის?                                               
- ხმაში ცინიზმი გაერია - “ნუთუ იმისთვის,                                                       
რომ ჩემს გარეშე, შენს გართობას მუღამი არ აქვს?”                                               


"The არგუმენტი"
“შენთვის და ჩემთვის, ანუ ჩვენთვის.                                                           
მიყვარხარ, მერი!”


"დუელი ქალთან (სვითის სროლა)"

აქ მისის სვითმა გადმომხედა „რადიქალურად”:                                                   
“მტკნარი ტყუილი იყო ბოლო წინადადება.”                                                     
რომ შეამჩნია, ჩემს თავს და ხელს, უთანხმოება,                                                   
წარბის აწკეპით გაიოცა: “რა, ასე არ თვლი?”                                                       
და ხელთათმანი, გამომწვევი მზერა მესროლა:                                                   
“ამ ერთ შანსს გაძლევ თავის მართლების,                                                       
გადამარწმუნე აქ და ახლავე”                                                                   
თქვა და გასწორდა, ეს იმ შოლტივით,                                                           
რომ მიქადიდა გამათრახებას                                                                   
და მოიმარჯვა ტრიუმფანტ მდედრის                                                           
“უნიქალური” ღიმილი: წკეპლა.                                                                 
ჯარისკაცს გავდა, ქალურ ლოგიკის                                                             
ბოლო წვეთამდე რომ იბრძოდა ამორძალურად…


"ერთმანეთის სარკეში"

მე მის თვალებში ვირეკლებოდი,                                                               
ვიყავი ასე საშუალო სიმაღლის, ჯმუხი,                                                         
მაღალი შუბლით, ყბა-განიერი.                                                                 
გარუჯულ სახეს საფეთქელიდან                                                               
მკვრივ და ხორციან ტუჩებისაკენ                                                               
მდინარესავით მიყვებოდა ნაიარევი,                                                             
სისხლსა და ტკივილს რომ ინახავდა                                                             
მისი თეთრი დინების ფსკერზე.                                                                 
მდინარის პირას შეფენილი სწორი და მოგრძო,                                                   
ფართო, ვნებიან ნესტოებით შემკული ცხვირი                                                   
იდგა ურყევი კლდესავით და ძალასთან ერთად                                                   
დაუოკებელ ტემპერამენტს გამოსახავდა.                                                         
ადგილებ-გაცვლილ ცასა და მიწას                                                               
ჰგავდა თმისა და თვალების ფერი,                                                               
ხოლო მათ შორის წარბები ფართო,                                                             
გახლდათ არწივის გაშლილი ფრთები.
ჩემი თვალები სავსე იყო სვითის არსებით,                                                       
სხვები კი, მისი უბადრუკი ანარეკლები,                                                         
მზერის გუბეში მოყიყინე ბაყაყებს გავდნენ.                                                       
სვითი ზღვას გავდა: ქვიშისფერ მხრებზე                                                         
ატალღებული შრიალა თმები,                                                                 
და სახე - თეთრი თოლია ზღვაზე,                                                               
იალქანი კი, თხელი და ნაზი,                                                                   
ცნობისმოყვარედ ისწრაფვოდა ამობურცული                                                     
სავსე, ფუმფულა, მარჯნისფერი რიფებისაკენ.                                                   
სახიდან ქვევით, ზღვა იყო ფართო                                                             
და ორი ტალღა, რომლებსაც ერთხელ                                                           
შეუდგა შტორმი… და სამუდამოდ.                                                             
ო, მაგრამ არა ვარდისფერ ენით                                                                 
კბილზე ღიმილის ცელქი მოსინჯვა,                                                             
არც ვიწრო წელი, გრძელი ფეხები,                                                               
არამედ სვითის თხელი წარბების                                                               
მიამიტურად შუბლზე აწევა,                                                                   
ეს მორკალული ნემსები მჩხვლეტდა,                                                           
მკლავდა თვალების ფართოდ გახელა.

"2+2=5"
მაგრამ ჩვენ იქ არ ვიყავით ორნი                                                                 
და თვალთა წყვილად შეკრების ჯამში                                                           
ჩვენი წარსული ციკლოპივით იყურებოდა.

"მცდარი ნაბიჯები"
ვიყავით ბაღში, სადაც ყველაფერს                                                               
თავის სათქმელი, მოსაყოლი აქვს -                                                               
მიწას თუ ბალახს, მარწყვსა თუ ყურძენს,                                                         
მაგრამ ერთი ხის მოჭრილი ტოტი                                                               
ყვებოდა ამბავს, რის გამოც მოჭრეს:                                                             
რომ მასზე თურმე ბიჭი და გოგო,                                                               
მერე ზევიდან გოგო და ბიჭი,                                                                   
ცეცხლს აჩენდნენ ხავსისგან                                                                     
და ტოტს მერქანს აძრობდნენ.                                                                   
მერე ბიჭმა ის ტოტი                                                                           
მოჭრა, როგორც სამხილი,                                                                       
და ხეც მოჭრა, მაგრამ რა,                                                                       
თავში დარჩა ფესვები…                                                                       
დაიძახეს: “ბიჭია!”, მიულოცეს მამობა,                                                           
კაცს, რომელიც ამაში საერთოდ არ ერია:                                                         
ჩაისახა სხვისაგან, ისიც მხოლოდ იმიტომ,                                                       
რომ იმ ტოტზე “იარაღს” “მაყუჩი” არ ეკეთა…
იმ ღალატის მოტივზე,                                                                         
მერიმ შური იძია,                                                                             
სვითი ქმარი მონახა -                                                                           
ფულიანი ბიძია.


"დუელი ქალთან (საპასუხო ცეცხლი)"

მოდი, დავივიწყოთ ყველაფერი,                                                                 
ყველა მოგონება უკან მოვიტოვოთ,                                                             
ისე გავიქცეთ, რომ ვეღარ დაგვეწიონ,                                                           
- ანუ სიყვარულის გრძელი ნაბიჯებით,                                                         
ერთადერთ კითხვას დაგისვამ მხოლოდ:                                                         
“გიყვარვარ, მერი?”



"ქალური პრინციპი"
ველოდებოდი მისის სვითის სიტყვას პასუხად.                                                   
“მე ყველა კითხვას ვუპასუხე” - თქვა და წავიდა.                                                 
მაგრამ, ვიცოდი, რომ ოდესმე დაბრუნდებოდა -                                                 
არის ასეთი უცნაური წესი ქალების:                                                             
ქალი ყოველთვის ბრუნდება უკან,
როცა რაიმე რჩება სათქმელი.