საღამო ჰგავდა მშვენიერ ქალიშვილს, თეთრ–ცისფერ კაბაში
თვალებმიბნედილს და მეოცნებეს,
თითები შაბაშის, ედება ყველაფერს,
ხმაზე ავლოსის
ძარღვებში გარბიან ძველი დროის ყიჟინა გმირები
და სუნთქვა ტაროსის,
სრული ავგაროზი
სივრცეს აშინებს მათი სახე და შეშლილი პირები,
იმატებს ფეთქვა რიტმებზე ტამტამის!
ფეხქვეშ ისმის გუგუნი, ბებერი პლანეტის,
კოცონს შემორტყმია ხელი ოცდაექვსი,
ბელადის ცამეტის
და აჰა! კოცონის ალი აღწევს მთათა წვერებს,
მათი ხილვა ხომ მათსავით დაგვაძველებს,
იმღვრევა თვალები, როგორც მდინარე დიდი წვიმის შემდეგ,
ვხდები ის რაც ვყოფილვარ ან არ ვყოფილვარ მე ამ დღემდე,
უკვე გაიხსნა მერვე სასწაული ალისფერ ღრიანკალად,
მაშ ეყოს ჰერმესს, ამდენ ხანს რაც მან იანგალა,
სანამ ბელადები მორჩებიან სამყაროს ცეკვას,
სანამ ჩადგება იგდრასილის დიადი დრეკა,
საღამო ჰგავდა მშვენიერ ქალიშვილს თეთრ–ცისფერ კაბაში
თვალებმიბნედილს და მეოცნებეს.