მე ხომ მიწა ვარ. ბელტიანი, მზისგან დამსკდარი.
შენც ხომ მიწა ხარ, დახეთქილი მიწა ხარ, შენც ხომ?!
მერჩივნა ისევ ვყოფილიყავ ცეცხლში ჩამდგარი,
გამვლელებისთვის დედისერთა პურები მეცხო.
მაგრამ არასგზით!
მოვინდომე ამაზე მეტი
და ახლა ცას და მიწას შორის გამოვეკიდე,
ვით სინანულში გაჩხერილი ცოდვის ფრაგმენტი
ან გაზაფხულზე თოვლიანი დღეთა დეკადა.
თან შენგან უცხო…
ოჰ, არადა, მიწა ვარ მაინც,
მიწა ვარ მეც და შენც მიწა ხარ იგივე რაც მე.
და როცა წავალთ ის გავხდებით ვიყავით რაიც,
შენ მე გახდები და შეგხვდები მერე მეც სადმე,
როცა ბავშვები უდარდელად გაიყვანენ მიწის გვირაბებს
და ჩვენს სხეულებს (ამოსვრილი - ჩვენში ხელებით) შეაერთებენ.