მომბეზრდა "ომობანას" თამაში.
მსურს, რომ "სახლობანა" ვითამაშოთ.
წარმოიდგინე ჩემი გული. ეს არის სახლი.
შენ კი-მისი უკანონო მიშენება, რომელიც სიყვარულის იერ-სახეს ამახინჯებს.
ვის აღარ მივმართე შენი დაკანონებისთვის.
თავდაპირველად გულის აზომვითი ნახაზები და კადასტრირება მომთხოვეს.
აღმოჩნდა, რომ ჩემი გულის ფართობი აკმაყოფილებდა ყველა მოთხოვნილებას.
შემდეგ, მეზობლების დასტური მომთხოვეს და დავიწყე შეგროვება.
თვალებმა:სამყაროს შენით უყუროსო.
ყურებმა:ვედრება შენით შეისმინოსო.
ენამ: ლოცვა შენით წარმოთქვასო.
ფილტვებმაც დასტური მომცეს, შენი ჰაერით ისუნთქოსო.
კუჭმა: შენი საკვებით იკვებოსო.
შენი თანხმობაღა იყო საჭირო.
შენ:
მე სამყაროს ჩემეული ხედვა მაქვსო,
ყველა ვედრება შესასმენი როდიაო,
ყველა ლოცვა ზეპირად არ ვიციო,
ქალაქში ბინძური ჰაერიაო,
მე შენსავით ვერ ვიმარხულებო.
მე კი მობეზრებული "ომობანას" თამაში გავაგრძელე...