გადავაბიჯე შუა ასაკს, კარგა ხანია,
კარგად მასწავლეს ძმებმა - ზმნებმა საქმის კეთება.
ხან მეძნელება ეს ცხოვრება, ხან მიხარია,
და შიგადაშიგ სულს უჩივის სულისკვეთებაც...
მე არ ვყოფილვარ არასოდეს „ვაშა გოგონა“!
არც „ურა“ ბიჭებს არ ვწყალობდი, ჰალსტუხიანებს...
ის განწყობა მაქვს, სწორედ ამ დროს, შარშან რომ მქონდა,
ბედნიერების ქუჩაზეც კი გამოვიარე...
სულში ჩახედო საკუთარ თავს, ალბათ, ნიჭია,
ჯერ ვერ ჩავთვალე ჩემი თავი ამის შემძლებად .
ღმერთი ჩემშია და გული რომ ხელით მიჭირავს,
უხილავ ძალით მოსალბუნედ თავზე მევლება...
მიყვარს ოთხფეხას ერთგულების კუდის ქიცინი,
ორფეხასაგან უჭკუო თუ ჩათვლის პატივად.
სცილა-ქარიბდას შორისაც კი ვძვრები სიცილით,
„რისკის ვისკი“ ხომ გაბედული დანამატია!..
„ხან ვიფურთხები, ხან ვოცნებობ, ხან ვიღიმები“,
როგორ დაემთხვა ჩემი ფიქრი, ბროდსკის ნაფიქრალს...
და თუ კაბაზე ასაწყვეტი დამრჩა ღილები,
არა იმიტომ, რომ „პატრუქში“ ალი ჩამიქრა...
28.01.14