ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: მაა.საა.
ჟანრი: თარგმანი
4 თებერვალი, 2014


ჩარლზ ბუკოვსკი - ისინი არაფერზე ოცნებობენ

ბებერმა ჭაღარა მიმტანებმა
ღამით კაფეში
უარი თქვეს მასზე
და როცა მე მივუყვები
განათებულ ტროტუარებს
და ვიხედები სათნოების სახლების ფანჯრებში
ვხედავ რომ ეს მათ დაკარგეს.
მე ვხედავ ადამიანებს რომლებიც სკამებზე სხედან
და იყურებიან
და  ვხვდები რომ ეს  მათ უკვე აღარ აქვთ.

მე ვხედავ ადამიანებს რომლებიც მანქანებს ატარებენ
და იმის მიხედვით თუ როგორ ატარებენ მანქანებს
ვხვდები რომ მათ არავინ უყვართ
და არავის უყვარს ისინი
მათ არც სექსი აინტერესებთ
და ყველაფერი ეს მივიწყებულია
ძველი ფილმივით.

მე ვხედავ ადამიანებს სუპერმარკეტებსა და უნივერმაღებში
რომლებიც გასასვლელისკენ მიემართებიან
რაღაცებს ყიდულობენ
და იმის მიხედვით თუ რა აცვიათ
როგორ მოძრაობენ
მათი სახეების თუ თვალების მიხედვით
ვხვდები რომ მათ ყველაფერი ფეხებზე კიდიათ
და სხვებსაც ფეხებზე კიდია ისინი.

ყოველ დღე მე ვხვდები ათასობით მოტეხილ ადამიანებს
რომლებიც მოდიან იპოდრომზე და სხვა სპორტულ შეჯიბრებზე
მე ვხედავ ათასობით ადამიანებს რომლებიც არაფერს და არავის უთანაგძნობენ
და არც არავინ უთანაგრძნობს მათ.

ყველგან მე ვხედავ ადამიანებს რომლებსაც სჭირდებათ
საკვები სისხლი და ტანსაცმელი
ისინი ორიენტირებულნი არიან მხოლოდ ამაზე
და არაფერზე ოცნებობენ

მე არ მესმის რატომ არ ქრებიან
ეს ადამიანები
მე არ მესმის რატომ არ კვდებიან
ეს ადამიანები
რატომ არ კლავს მათ
ან ღრუბელი
ან ძაღლები
ან ბავშვები და ყვავილები
მე ეს არ მესმის.


შესაძლებელია ისინი უკვე მკვდრები არიან
მაგრამ მაინც არ შემიძლია შევეგუო იმას,რომ
არსებობენ
რადგან ისინი ძალიან ბევრნი არიან.

ყოველ დღე
ყოველ ღამე
ისინი სულ უფრო და უფრო მრავლდებიან
მეტროებში
სახლებში
პარკებში

მათ არ ეშინიათ იმის რომ
მათ არავინ უყვართ
მათ არ ეშინიათ იმის,რომ
ისინი არავის უყვარს

ბრბო,ბრბო,ბრბო ჩემი თანამოძმეებისა

они ни о чем не мечтают

Чарльз Буковски "они ни о чем не мечтают"
старые седые официантки
ночью в кафе
отказались от него
и когда я иду
по освещенным тротуарам
и заглядываю в окна
богаделен
я вижу что они его
потеряли.
я вижу людей сидящих на скамейках
и по тому как они сидят и смотрят
я понимаю
что его у них больше
нет.

я вижу людей ведущих машины
и по тому как они ведут машины
я понимаю что они никого не любят
и никто не любит их -
и секс их не интересует. и все это
забыто как старый фильм.

я вижу людей в супермаркетах и универмагах
двигающихся по проходам
что-то покупающих
и по тому как сидит на них одежда
и по тому как они двигаются
по их лицам
и по их глазам я понимаю
что им нет ни до чего дела
и ничему нет дела до них.

каждый день я встречаю сотню
абсолютно сломленных
людей

приходя на ипподром
или на спортивное состязание
я вижу тысячи людей
которые ничему
и никому
не сочувствуют
и никто не сочувствует
им.

повсюду я вижу людей
которым нужна
пища, кров и
одежда, они сосредоточены на этом
и ни о чем не мечтают.

я не понимаю, почему эти люди
не исчезают
я не понимаю, почему эти люди
не умирают
почему их не убивают
облака
почему их не убивают
собаки
почему их не убивают
цветы и дети
я не понимаю.

они, наверно, уже убиты
и все же я не могу привыкнуть
к тому, что они есть
потому что их очень много.

каждый день
каждую ночь
их все больше и больше
в метро и
в домах и
в парках

им не страшно
от того, что они не любят
от того, что не любят их

толпы толпы толпы
моих
собратьев.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები