ამინო!
სთქო პაპამ და ჩამოქნა სანთელი,
ფუძის ანგელოზი მოიხმო მლოცველად,
მიეცო იმქვეყნად მარადი ნათელი
უფალო... სიტყვები ფიქრებად მოცელა.

ტაბლაზე გასერა ცხელ–ცხელი ხმიადი,
სამგზის მოატარა ჩურჩულით სასმელი,
„მისავალთ მიუვათ“ – სთქვა და ღმერთს მიანდო
წასულებისათვის არაყის დამსხმელიც.

დასცალა სასმისი... (ღამეში ეხლება
ქოხს მოგონებები მშიერი მკილივით),
ჩამოსხა მუხლებზე ნაჯაფი ხელები,
პაპამ და მდუმარედ გაკბიჩა ტკივილი.