ყოველ დილით, როცა ისინი
საკუთარი აივნებიდან გადმოჰყურებენ
დედამიწის ერთ მონაკვეთს,
ჩვენ დარღვეული, უფარდო ფანჯრებიდან
გავცქერით უსაზღვრო ჰორიზონტს
და ვხედავთ, რომ ღმერთი
მაღალია იმ კორპუსებზე,
რომლებიც ჭიანჭველებივით
ასევია სამყაროს და ვიწყებთ ლოცვას,
იმ იმედით, რომ
აივნებიდან მიწას დამყურე
ხალხიც შეამჩნევს დედამიწის ბრუნავს
და ჩვენთან ერთად დაიწყებს ბრძოლას,
იმისთვის რომ გვჭირდება ძალა,
ძალა, რომელიც გადაგვარჩენს
ცათამბჯენების ზღვაში დახრჩობას,
რომ გვცივა და გვშია გაუსაძლისად,
რომ ასეთია დღეს ცხოვრება
და შეიძლება წუთი-წუთზე
თავად აღმოვჩნდეთ საკუთარი
მიზნებისა და სურვილების
ნანგრევების ქვეშ...