ნუ შემაყვარებ ვარსკვლავთა ციმციმს,
არც მე შევხედავ მთვარეს შუქიანს.
ტკივილად რჩება ყველა სინათლე,
როცა შენს ნაცვლად სულ სხვას ჩუქნიან.
არც არასოდეს მიმღერო მთებზე,
მათ სილაღეზე, პირქუშობაზე...
ხედავ?- ჯიუტი ვხდები შენსავით,
შევეცადე და კიდეც მოგბაძე.
ვამბობ: - "არ მინდა"-ს მასზე, რაც მინდა
და ახლა უკეთ მიგებ, მგონია.
თუმცა ასეთი ძლიერი გრძნობა
დღემდე არავის მიმართ მქონია.
გეუბნებოდი: მძულხარ უზომოდ -
ეს ნიღაბია, შენც კარგად გესმის,
როცა "მიყვარხარ"-ს მე ვერ გეტყოდი,
სწორედ ამიტომ მდიოდა გესლი...
დამრჩა ოცნება ფრთებმოტეხილი,
ტკივილი, ცრემლი, დარდიც ულევი.
ეკლიან გზებზე შიშველი ფეხით
შენსკენ მოვდივარ სითბოს უჩვევი.
მოვდივარ, რათა გითხრა სიმართლე,
აღარ დავმალავ: - ძლიერ მიყვარხარ.
შენ ხარ, ვისთვისაც მინდა სიცოცხლე.
ვისთვისაც ვკვდები, - ისიც შენა ხარ.
გულზე მატყვია ღია ჭრილობა,
სალბუნი შენი ამბორი გახლავს.
ჩემი დარდის და ტკივილის მოწმე,
შენი მფარველი ღმერთია მაღლა.