* * *
ცხოვრება მიდის. სიცოცხლე ქრება.
მე შენი სახე არ მავიწყდება.
ყვითლად ღამდება, ლურჯად თენდება.
ზოგი ბერდება. (თმა უთეთრდება).
მე შენი სახე არ მავიწყდება.
გიგონებ.
      მოვა ისეთი წამი,
შენ - გადაღლილი ამდენ ლოდინით
მოხვალ
და ვიდრე არ გავა ღამე,
        აღარც შენ წახვალ.
ჩვენი ლოგინი
იქნება თბილი. იქნება ვნება
და ვიცი: კიდევ დიდხანს გინატრებ.
(მე შენი სახე არ მავიწყდება,
მე შენი სითბო მათბობს დილამდე...)
ხანდახან, მზე რომ მიიმალება
და როცა ბინდი გადახრავს ნათელს,
მე მახსენდება შენი თვალები
და შენს თვალებში სანთლებსაც ვანთებ...
და მთელი ღამე შენი მზე მათბობს
და დავიწყება შენ ვერ გერევა...
... და ხალხი მიდის
        ... და ხალხი დარდობს
...და მე კვლავ შენით ბედნიერი ვარ.

* * *
მოდი, ერთად ავაშენოთ ოცნებების დარბაზი,
მოვუსმინოთ, როგორ უკრავს ანგელოზი არფაზე,
ვაზის ჩრდილში დავეწაფოთ სიყვარულის ფიალას,
ვნახოთ დედამიწის თავზე რა მზემ გადაიარა;
ყვავილები ვუსახოვროთ სიყვარულის ანგელოზს,
დავაბნიოთ ოქროს ყელზე ოქროსფერი საყელო;
მოდი, ერთად მოვუსმინოთ სიყვარულის არიას,
მოდი, გითხრა რა მაწუხებს, ანდა რა მიხარია;
ნახე, სიყვარულის რიდით როგორ გაინაბა მზე.
მოდი, ერთად ავაშენოთ ოცნებების დარბაზი.