ემოციური და ამაღელვებელი :(((( 
+

ესეთ პაწაწუკელაში ესეთ ტრაგიზმს არ ველოდი :(

++

:*

შთამბეჭდავადაა გადმოცემული.

ნან++++
და მოგიკითხე

გასაგებია...შენ ვერ  დაიჯერე ავტორის ...ყველა მკითხველი ინდივიდუალურია...ე.. ი. შენთვის დამაჯერებლად ვერ მოვყევი...ჩვეულებრივი რამ არის ეგ და არაფერია ამაში საწყენი და გაუგებარი...:) ნუ დანარჩენებმა ხომ დაიჯერეს ავტორის?...მეც აგერ ვამბობ რომ ასე იყო ზუსტად...არანაკლებ შემაძრწუნებელი იყო თხის ტრაგედია ჩემთვის...
ზოგი ასე აღიქვამს ნაწერს და ზოგიც ისე...რად უნდა ამას ამდენი ახსნაგანმარტებითი კომენტარები?...

ნანა, ვწუხვარ, რომ სათქმელს ვერ მიმიხვდი, ვერც შენ და ვერც დანარჩენები.

შენ კარგად იცი ბ-ნ მიშას პოზიცია, - რეალურ ამბავს ცოტა შელამაზება რომ არაფერს დააკლებს და მითუმეტეს - ქრონოლოგიური თანმიმდევრობის დარღვევა ნაწარმოების გამძაფრებისთვის.
ამიტომაც დაგიწერე ეს კომენტარი. სადაც ძალიან შეგნებულად არ ვახსენე მაშინ მზიას სახელი.

შენ რომ ჯერ მზიას სულის კივილი, ლაშას სიკვდილით გამოწვეული სასოწარკვეთა და საოცარი ტკივილი აღგეწერა და მერე გენახა თხის სცენა ზვარეში,  სადაც თხისთვის შვილის წართმევის სცენა მზიას და ლაშას გაგახსენებდა, მოთხრობა უძლიერესი იქნებოდა....
მაგრამ ვერ ვიჯერებ, რომ იმ ავადსახსენებელ დღეს მზიას დანახვაზე ზვარელი თხა გაგხსენებოდა, იმდენად ენით აღუწერელი ტრაგედია ტრიალებდა მზიას ოჯახში. გამიგე?

მე შენი ხმაც კი მახსოვს, რა ხმით შემატყობინე ლაშას სიკვდილი... ამიტომ ვერ დავიჯერე ეს მოთხრობა.
გამიგებ, ხომ კარგი, არა და... შენი საქმის - შენ იცი.

:-*

მიყვარს ეს ავტორი.  5

ირინკა..:-*

უჰ, რა ხდება კომენტარებში :) მე ერთი ვიცი, რომ არიან დედები, ადამიანები, ვისაც შეუძლია რომ თავისი პირმშო მიაგდოს და ერთი წამით არ დაენანოს და არიან დედები, ცხოველები რომლებსაც მათზე ძლიერი სიყვარული შეუძლიათ :) (მე პირადად მომსწრე ვარ, ბოლო-ბოლო მთაში ცხოველების მეტი რა მინახავს) ასე რომ აქ სადაო არაფერია და ეს ზოგჯერ ინსტიქტზე მეტიცაა ნამდვილად :)

ჰომ , წავედი მე :) ნან :*

ვთხოვ უნდა იყოს...:)

კი შესაცვლელია თეა და ვთხიპოვ ადმინს...:) მომეხმაროს...

ჩემი აზრით, მთავარია, ავტორის ქვეცნობიერში როგორ ჩარჩა ეს ყველაფერი და მერე როგორ მოიტანა მკითხველამდე, თორემ ცხოველის გულში ვერავინ ჩავიხედავთ ასე პირდაპირ და ვერც ადამიანისაში, მგონი...
ჟანრია შესაცვლელი თუ მეჩვენება? :)

მადლობა ჩემ მკითხველს, ყველას...:-*

ჭანანა, : *
კეთილი ჭა.. კარგი ჭა : *)
მოგიკითხეთ : )

ემოციურია.

იქნებ ჩვენი გრძნობებიც ხანგრძლივი მოქმედების ინსტიქტებია. ღირს დაფიქრება და ფაუნის სამყაროს გათავისება.

ფორმატს რომსაშუალება მიეცა, ალბათ მეტად გაშლიდა და მხატვრულად გააფორმებდა ავტორი.

...........................

ეს ისეთი ცოცხალი და ნამდვილი ამბავია, აუცილებლად უნდა დაგეწერა. სხვაგვარად გონებაში ჩარჩენილი გაგაწვალებდა.
არის ასეთი წიგნი „აზროვნების სათავეებთან“, რომლის ავტორი, ცნობილი პროფესორი, სწორედ ისეთ ფაქტებს აღწერს, რომლებიც ცხოველების აზროვნებას ადასტურებენ და რომელთა ახსნაც მეცნიერებას არა აქვს...
მე ჩემს ცხოველებსაც ოჯახის წევრებად ვთვლი.

დიდი ტკივილის მატარებელია ეს ყოველივე........2

აი კიდევ ერთი ბრძენი კომენტარი...
გაიხარე თანანა...:-* :-*

რედიარდ კიპლინგისა და ვაჟა-ფშაველას ნაწარმოებებში სწორედ ცხოველის ცხოველი სიყვარულია აღწერილი, თავისი თუ ადამიანის ნაშიერის მიმართ. ჩემი ძმა ჩვენმა ძაღლმა ლამის ჩვენზე მეტი "თავგანწირვით" იგლოვა, სამი დღე ლუკმას არ დააკარა პირი... ლიტერატურული ნაწარმოებიდან, თუ რეალობიდან უამრავი მსგავსი მაგალითის მოტანა შეიძლება... ცხოველიც ღვთის ქმნილებაა და ზოგჯერ ადამიანზე ნაკლებად "მხეცი"...
ამ მცირე ზომის მოთხრობაში ყველაზე მთავარი სიყვარულის პარალელია, ცხოველებში ინსტიქტად წოდებული, თუმცა, რაც დრო გადის, მით უფრო უუცხოვდება ამ გრძნობას ადამიანი...
პ.ს. წინათ მეცნიერება ადამიანის ცხოველიდან წარმოშობის დამადასტურებელ ნიშნებს ეძებდა, ახლა კი - შერჩენილი ადამიანობის...

ჩემთვისაც ლუტეცია...:-*

გუშინ წავიკითხე ბათუმში და მომეწონა.
სასიამოვნო იყო თქვენი პირადად გაცნობა.

+ +

ეს არის ძალიან მაგარი პროზა.

ავტორს აუცილებლად გაახსენდებოდა ზვარეში ნანახი სურათი.
ცხოველევსაც აქვთ დიდი სიყვარულის განცდა და უამრავი მაგალითის მოყვანა შეიძლება.
და საერთოდ, არავინ იცის, რას ფიქრობენ ცხოველები, როცა შვილს ართმევენ.

ჩემს სოფელში მეზობელმა ხბო გაყიდა და ძროხა, იმ ხბოს დედა, თვეზე მეტი დარბოდა და ბღავილით ეძებდა შვილს.

რა  კარგი...აზრიანი კომენტარები დამხვდა აქ... მადლობა ამისთვის ყველას,,,:-*

ჯონათან,  როგორ ძალიან მიყვარხარ შენ კლუბის წევრო შენა...:-*

ნეფერტარ...:-* რა კარგად შეგიძლია არგუმენტირება ყოველთვის, რათემასაც არუნდა ეხებოდეს ეს...ამოუწურავია თქვენი სიბრძნე დედოფალო...:-*

ნემეზიდა ნემე...:-* აბსოლუტურად ვეთანხმები შენს სრულ...უსრულესს, კომენტარს...:-*

ავტორს ერთი კადრი აქვს  დაჭერილი აქ და ...იმ კადრში გავდნენ ეს დედები ტყუპისცალივით ერთმანეთს...
ლოცვა და ლოცვით შვილის " გაცოცხლება " მხოლოდ ადამიანს  რომ შეუძლია ეს ჩემთვისაც. (ავტორისთვის) კარგად ცნობილია და იმ ჩემი დაქალისთვისაც...:(
ჰო ძალიან მძიმე თემაა, მაგრამ მაინც მიხარია დისკუსია რომ გამოიწვია და ამისთვის თამარ ბუკიასაც მადლობა დიდი...:-*

ჯერ კიდევ ბათუმური შთაბეჭდილებების ქვეშ ვარ...დაღლილიც...:)). მაგრამ ვერ მოვითმინე რომ არ მოვფერებოდი  თქვენს კომენტარებს...:-*

ძალიან , ძალიან , ძალიან !!!!!!!!!!!! +2

თბილი ჭა, გულიანი. ცხოველების ტკივილსაც ისევე რომ განიცდის, როგორც ადამიანისას.

უზენაესმა რომ სულიერი არსებები შექმნა,ყველა მათგანს მიანიჭა სამშვინველი,სული კი -მხოლოდ ადამიანს ჩაჰბერა და უკვდავი სულით დააჯილდოვა( ეს ისედაც აქსიომაა,რუდოლფ შტაინერის ფილოსოფიაზე რომ აღარაფერი ვთქვათ)_და კიდევ,ადამიანი შექმნა ხატად და მსგავსად თავისა.
ადამიანის ადამიანისადმი სიყვარული ღვთიურია,ეს დედაშვილური იქნება,ცოლ-ქმრული თუ მეგობრული.კვდება საყვარელი არსება და ის მაინც შენშია,შენში რჩება და სანამ ცოცხალი ხარ,ისიც შენთან ერთად ცოცხლობს და ეს იმიტომ,რომ ადამიანი ღვთის ნაწილია და მარტო სამშვინველს კი არა-სულსაც ატარებს სხეულში,უკვდავ,ღვთიურ სულს.
რაც შეეხება იმას,რომ თხა თავის თიკანს უკან მისდევდა,ეს ბუნებრივია;მე მინახავს,იმ ადგილას,სადაც ძროხა დაკლეს,ძროხების ჯოგი იდგა და გულსაკლავად ბღაოდა,თუმცა მისი დაკვლის დროს იქ არ ყოფილან_იგრძნეს ცხოველური ინსტინქტით.
ვფიქრობ აქ საკამათოც არაფერია.ავტორმა აღწერა ის,რაც ნახა,რაც ყველა ჩვენგანს ერთხელ მაინც გვინახავს_ კრუხი როგორ კრიახობს,მერცხალი როგორ გაკაპასდება,ან ძროხა როგორ ბღავის როცა მის ნაშიერს საფრთხე ემუქრება...მაგრამ,ოთარაანთ ქვრივს არც უყვირია,არც უწივლია,არც ხმა ამოუღია-,,განა აქვს კი სიტყვა ცეცხლმოკიდებულ გულსა?!"_აი,ამას კი ვერ დაინახავ,ეს უნდა იგრძნო და ილიაც იმიტომ იყო ილია,რომ ეს იგრძნო.

მომეწონა, რადგან ეს რეალური ამბავია. 5 ქულა.

თამარ ბუკიას კომენტარიც არ დამრჩა უყურადღებოდ, მეტიც ზედიზედ ორჯერ დევს ერთი და იგივე, უნებლიედ ორჯერ წავიკითხე... დიახ, ადამიანები და ცხოველები, გვანან და განსხვავდებიან ერთმანეთისგან.

საპირისპირო მაგალითი შემიძლია მოვიყვანო.
- ბუცეფალმა თავისი სიცოცლის ფასად იხსნა ალექსანდრე დიდი. მაკედონელმა  ცხენის სიკვდილის ადგილას მისი ძეგლი დადგა, ალბათ ეს საერთოდაც პირველი ძეგლი იყო რაც ცხოველს დაუდგეს. ეს ადგილი პაკისტანშია, ქალაქ ლაჰორში. პატივდებული და მოვლილია.

რაც შეეხება ს ი ქ ჰ ე ბ ს,  რომლებსაც ჭიანჭველაზე ფეხის დადგმაც კი ცოდვად ეთვლებათ და თავის სიცოცხლეში არაფერი უჭამიათ ცხოველური, -  ინდირა განდი ხელის აუკანკალებლად მოკლეს. მერე რაჯივიც მიაყოლეს და მისი ძმაც დააკლეს ზედ...

კახეთში ამბობენ, ადამიანი ისეთი რამეა (რამეაო და არა ვინმეო), -დედას წინ მკვდარი შვილი რომ ედოს, მის დასფლავებამდე ორჯერ მაინც გაიცინებსო..

პარადოქსებია ეს და  არაფერია სრულყოფილი ამ ქვეყანაზე...ამიტომ მოთხრობა მომეწონა, ის ერთი პატარა ეპიზოდია  და არა საგა.  ყველასთან ბოდიში... 

ხალხნო, ნანას საწინღმდეგო არც მე არაფერი მაქვს, მაგრამ... 
ცხოველებში ყველა დედას უყვარს თავისი შვილი... სანამ გაიზრდება! აი, მერე საერთოდაც აღარ ახსოვთ ისინი!
არ მითხრათ ახლა, რომ რამდენი ხანიც გინდა გავიდეს, კრუხი ისევე გამოესარჩლება თავის ზრდასრულ ქათამს, რომელსაც დასაკლავად დაიჭერთ, როგორც მაშინ, ვიდრე ის თავისი შვილი პატარა წიწილა იქნება!
ჩიტიც  კი, როცა შვილებს ზრდის, საოცრად აგრესიული ხდება, როცა მის ბარტყს საფრთხე ემუქრება, მაგრამ... ფრენას ასწავლის თუ არა და თავისით საჭმლის მოპოვებას, მაშინვე ივიწყებს ამ შვილებს და ახალი თაობის გამოჩეკაზე იწყებს ზრუნვას.
ასეა ის თხაც და ძროხაც... ცხენიც და ლომიც...

თუ არა და, იქნებ დაფიქრებულიყავით იმაზეც, რომ როცა ხბოს მწვადებს ააშიშხინებთ შამფურზე, ან წიწილას შებრაწავთ ტაფაზე, - ის ვიღაცის შვილი რომ იყო, თქვენ კი ხელი სტაცეთ, დაუკალით იმ დედას შვილი და მერე გემრიელადაც აპირებთ მირთმევას! 

თქვენ არცერთი ხართ  ს ი ქ ჰ ი,  რომლებსაც ჭიანჭველაზე ფეხის დადგმაც კი ცოდვად ეთვლებათ და თავის სიცოცხლეში არაფერი უჭამიათ ცხოველური...

ხალხნო, ნანას საწინღმდეგო არც მე არაფერი მაქვს, მაგრამ... 
ცხოველებში ყველა დედას უყვარს თავისი შვილი... სანამ გაიზრდება! აი, მერე საერთოდაც აღარ ახსოვთ ისინი!
არ მითხრათ ახლა, რომ რამდენი ხანიც გინდა გავიდეს, კრუხი ისევე გამოესარჩლება თავის ზრდასრულ ქათამს, რომელსაც დასაკლავად დაიჭერთ, როგორც მაშინ, ვიდრე ის თავისი შვილი პატარა წიწილა იქნება!
ჩიტიც  კი, როცა შვილებს ზრდის, საოცრად აგრესიული ხდება, როცა მის ბარტყს საფრთხე ემუქრება, მაგრამ... ფრენას ასწავლის თუ არა და თავისით საჭმლის მოპოვებას, მაშინვე ივიწყებს ამ შვილებს და ახალი თაობის გამოჩეკაზე იწყებს ზრუნვას.
ასეა ის თხაც და ძროხაც... ცხენიც და ლომიც...

თუ არა და, იქნებ დაფიქრებულიყავით იმაზეც, რომ როცა ხბოს მწვადებს ააშიშხინებთ შამფურზე, ან წიწილას შებრაწავთ ტაფაზე, - ის ვიღაცის შვილი რომ იყო, თქვენ კი ხელი სტაცეთ, დაუკალით იმ დედას შვილი და მერე გემრიელადაც აპირებთ მირთმევას! 

თუ არა და, თქვენ არცერთი ხართ  ს ი ქ ჰ ი,  რომლებსაც ჭიანჭველაზე ფეხის დადგმაც კი ცოდვად ეთვლებათ და თავის სიცოცხლეში არაფერი უჭამიათ ცხოველური...

ჭისმოყვარულთა კლუბიდან ვარ მეც :)

დედა დედაა, ვისიც არ უნდა იყოს.

მადლობა ჩემ მკითხველს...:-*
ეს ორი ადამიანი , მეც ძალიან მიყვარს...:-* და მაგათ გარდა კიდევ ბევრი...:)

ადამიანობის უმაღლეს ნიშანად თ ა ვ გ ა ნ წ ი რ ვ ა  ითვლება მგონი... თავგანწირვა ვინმესთვის...შვილისთვის...:)
ყვავი რო ყვავია, იმასაც კი შეუძლია ამის გაკეთება...
ჩემთან , დიდ ხეზე აქვს ბუდე...იმ დღეს  შევესწარი, როგორი თავგანწირვით ცდილობდა კატასთან ომს, რომელიც მისი ბუდისკენ მიიწევდა...კატას უკან რომ არ დაეხია, მზად იყო შეკვდომოდა თავისი შვილებისთვის...ჰოდა ვიძახოთ ახლა რომ ინსტიქტია ეს და მეტი არაფერი...:) მე ვთვლი რომ მათ ჩვენსავით შეუძლიათ სიყვარული...ესაა და ეს...

მეც მიყვარს ჭა!

მძიმე ამბავია. :(

მოგიკითხეთ. :*

მიყვარს მე ჭა :*

შენიშვნა არავის უყვარს ხოლმე, მაგრამ არ შემიძლია, არ ვთქვა.
ნაწერი ძალიან ემოციურია, მაგრამ თხას მხოლოდ ინსტინქტი აბღავლებდა.
შვილმკვდარ დედას კი, გარდა ინსტინქტისა, უზარმაზარი სიყვარული აკავშირებს თავის ნაშიერთან. ასე რომ, ადამიანს და ცხოველს ნურასოდეს შეადარებ ერთმანეთს...

ან არა და, მაშინ "მობი დიკზე" ძლიერი უნდა დაწერო რამე, რომ დავიჯერო (მკითხველმა) იმ თხის თუ ნებისმიერი სხვა ცხოველის გრძნობები... :(

თანხმობა მე7 კომენტარს
დედის სიყვარული ნამდვილად ყველაზე განსხვავებული და საოცარი რამ არის ++

მძიმე ამბავია მოთხრობილი, გულსაკლავი.

ჩემი აზრით ეს ყველაზე ღრმა ჭაა დედამიწაზე.

დედობის ინსტინქტი ჩიტსაც აქვს,მაგრამ დედაშვილობა ინსტინქტებზე მაღლა დგას.

კიდევ ერთხელ წყევლა-კრულვიან საკითხავზე.მართალია ემოციურია, მაგრამ პუბლიცისტიკა ჭარბობს. 4

უი, ჟანრი შემშლია...:(

ავტორი: ჭა
ჟანრი: პოეზია
ჩემი შეფასება: 5

18 მაისი, 2014

კი...ასეა...:-*

აუჰ, რამხელა ტრაგედიის გადატანა უწევს ზოგს (((