უთავბოლო ამბიდან, ისევ თვლემდა ლოდინი,
თებერვლიდან მარტამდე, მანძილია უაზრო,
გაცრეცილი სიმშვიდე იხედება ლოდიდან,
ადამიანურობა დგას სიცოცხლის უარზე.
ღვარძლით შეზავებული გაშლილია სამხარი,
აღარ თვინიერდება ხალხის ურთიერთობა,
მიდით!!! სუფრის წევრებო!!! ერთმანეთი დახარით,
მასპინძელი, ყოველთვის ამ სეირით ერთობა.
უსასრულო ღალატის ურცხვი ერთადერთობა,
პირფერობის მეფობა– სირცხვილია რამხელა,
თურმე კაცის ბუნებას უზნეობა ერჩოდა,
სიამაყით ხდებოდა უგნურების გამხელა.
ეცლებოდა სამყაროს უფერული ბგერები,
დამაქვს სული, სხეულის უპირობო იჯარა,
წასასვლელად მოვედი, ლექსად მოვეძგერები,
ჩემი ყველა ტკივილი, პოეზიამ იჯავრა.