ჩემს სამშობლოში რახანია სამშობლო მოჰკალ!
მშობლების მკვლელო!
ჩემს სამშობლოში რახანია სინდისი მოჰკალ!
სხვას ატანინებ ჩვენს კარში ლელოს...
ჩვენი ხელებით გვაწვნევინე სახრჩობი თოკი,
სახრჩობი თოკი-ჩხრიალა გველი.

იყო დრო, როცა ვამაყობდით სხვათა წინაშე,
არ ვხრიდით თავებს..
იყო დრო, როცა ვამაყობდით ყველას წინაშე,
მერე დაგვატყდა სატკივარი:-ჭირიც და ავიც,
ჭკუა გვიჭრიდა,სული გვქონდა აბჯარ -რკინაში
და სისხლძარღვებში გვიდუღდა ლავა..

ჩვენ ვზარდეთ ცოტნე,რუსთაველი,ვაჟა,ილია,
ბაღვაშიც ვზარდეთ...
ვზარდეთ თამარი,რუსთაველი,ვაჟა,ილია,
სხვაც ბევრი ვზარდეთ მარგალიტთ გარდა,
ქართველ დედათა ვარსკვლავები-თვალნი ტირიან,
ტუჩს დასჭკნობიათ ღიმილის ვარდი...

გზაგასაყარზე დაგვასახლე უფალო ღმერთო!
ეს გვერგო ბედად..
რჩეულ მიწაზე დაგვასახლე უფალო ღმერთო!
და ჩაგვაბარე საკუთარ დედას,
ჩვენ კი მოვკალით დედები და სხვა არაერთი,
დედის ცრემლებით დაგვტირის გედი...

დამწვარ აკვნების ფერფლში დავალ,ძვლებამდე მტკივა
ჩვენი წარსული,სხვა რაღა დაგვრჩა?
აწმყოც გამოვწვით,ფერფლში დავალ,სულამდე მტკივა
და ზეცას უფლის ლაჯებში გაჩრილს,
თავზე დავიმხობთ,მერე თვალით დავიწყებ კივილს,
სხეულს მივაგდებ კუთხეში ფარჩაკს...

როგორ წარსდგები ღვთის წინაშე ბავშვების მკვლელო!
ატმანში გახვალ...
როგორ წარსდგები შე პირშავო,დედების მკვლელო!
ბედკრულ სამშობლოს დაუგე მახე,
შენამდეც მოვა უცილობლად სიკვდილის გველი,
არ ხარ უკვდავი და მერე ნახავ...

შემოგვეპარა ჩვენ სიბეცე და ვეღარ ვარჩევთ
ავსა და მართალს...
შემოგვეპარა ნაბიჯნაბიჯ და ვეღარ ვარჩევთ
სულით გამყიდველს და სულით ქართველს,
ყველამ წარგვტაცა წარსატაცი,აღარა დაგვრჩა,
ვეღარ გავზარდეთ არწივთა მართვე.

ვხედავ დავკარგეთ ბრძოლის ჟინი,დაჩლუნგდა გორდა,
შესაბამისად დაჩლუნგდა აზრიც,
როცა დავკარგეთ ბრძოლის ჟინი,დაჩლუნგდა გორდა,
მამაპაპანი საფლავში დაზრნენ,
მოვა სიკვდილი ბინდისფერი, სმენა და სწორდი!
-გეტყვის და ამტვრევ სიცოცხლის რაზას..

                                          დმ.28.02.2014წ.