გაშლილ მინდორზე კენტად იდგა ხმელი წიფელი,
არა ასაკით, გულში შემძვრალ მატლებით ხმელი,
მწარე მიხვედრა - რომ გარშემო კიდით კიდემდის
მოძმე არაა, ეს ახმობს და... ტირის წიფელი.

დაქროლავს ქარი, და ძალუმად შეურხევს ტოტებს,
მზე ამოვა და უფრო ახმობს ისედაც გამხმარს,
ვერავინ ხედავს, ისე, ჩუმად მოსთქვამს და გოდებს,
გული უხმება ყველასათვის სავიწყად გამხდარს.

თურმე რამხელა ნაღველი და სევდა აქვს წიფელს,
სულ ახალგაზრდა რამ გაახმო ასე ძალიან?
ჩავუკვირდები, შევადარებ ჩემს და მის ფიქრებს
და ისევ ვხვდები, მარტოობა როგორ მწარია...