MON SIGNORE
თითები კინძავენ სტრიქონებს,
სანამ ცა მოიხსნის მხრებიდან სიშავეს,
წერაა ამ სულის მკურნალი ქირონი,
(იქნებ მანდ სხვა მუცლით მეზღაპრეც იშოვე),
სანამდე ჯერ ისევ ფეთქავენ წვიმები,
სხეულში  ვნებებად დუღს მარტი–მაჭარი,
ყოველ ღამ უშენო ფიქრები მიწვება
გვერდით და დუმილი სათქმელსაც აჭარბებს.
შენ ალბათ,
სხვის მკერდზე ჩაცალე ეს ღამეც, 
ალმურად გედება სისხამზე კერტები,
ჰო, გაზაფხულია ასეთი მღელვარე,
ეჭვი რომ დამიდგა სხვადასხვა კერპებად.
აქ, ჩემთან,  ჩიტები კენკავენ თენებას,
მანდ ალბათ, ვარსკვლავებს ახურავთ ჯერ ბინდი...
ჯიუტად გიყვები, რომ ასეთ თავნება
სიყვარულს ვერ მოკლავს ვერცერთი ჯებირი.
MON SIGNORE,
მე აქ ვარ,  შენ ისევ ვინ იცის...
რომელ ზვირთს გაჰყვები ერთგული გონდოლით
და დანაპირები, რომ აღარ დავიცდი,
ძვირფასო, ყოველთვის მოჰგავდა მოგონილს...