პირველი ღამე

ლაჟვარდ ზღვასავით ღელავდა,
სავსე მკერდიდან გული ხტებოდა,
ო! მოლოდინი იმ ჟამს თელავდა
და ნატიფ სხეულს თავს ადგებოდა.

თითქოს ,,კურარეს” გესლით აღვსილი,
ტბა კაეშანის ჩასცალა იმ წამს,
უმანკოება იყო დასვრილი,
სისხლი დააჩნდა სარეცელს მისას.

ნათლად დემონი შეიგრძნო მაშინ,
რომელიც ადამს იმ ვაშლს აწვდიდა,
უმანკოებით გაზრდილი ბავშვი,
მოახტა რაშს და წარსულს გაფრინდა.

ამ ღამეს თითქოს შხამიც გატკბაო
და მის სხეულში დაიდო ბინა,
ყველა ოცნება თითქოს ახდაო!
ცრემლთა ქვეშიდან მას გაეცინა!

საოცრად ლაღი, ერთბაშად მარდი,
იყო რიჟრაჟი და გაზაფხული!
გარეთ ქუჩაში ტკბებოდა მარტი,
სარეცელზედ კი მისი სხეული.

რა უზადოა ეს ღამე გრძელი,
რამდენ ალმურს და სითბოს გპირდება,
მოეალერსა სარეცელს ხელით
და ქალურ ჟინით რაგაც ინება!

                              ბათუმი 1988 წელი.