,, გოგო,რომელიც იშვილა სევდამ"...
                                                                          ლელი კახელი.


                                                                   
უკვე ჩვიდმეტი წელი გავიდა,
რაც ჩემს თვალებში თავს იკლავს მარტი,
უნდა გადავჯდე შენი ნავიდან,
თვითონ მივაგნო საჩემო ნაპირს.
რადგან სულ სხვაა ჩემი მიზნები
ერთად სავალი გზა არ გვქონია,
ამ წვიმიან დღეს ნუ მეფიქრები,
თორემ შემიპყრობს მელანქოლია.
წელს გაზაფხული აღარ მახარებს,
ვიღაცას ჩემი თოჯინა მიაქვს,
შემოეჩვია ცრემლი წამწამებს,
ისე ახლოს ვგრძნობ სიკვდილის ნიავს.
ღირდა კი რამედ?ვიბრძოდი რისთვის?
ტკივილი ტანზე შემომეხვია,
მე ხომ ყოველდღე ვცოცხლობდი სხვისთვის
ველოდებოდი უხმოდ მესიას.
და წავალ,ვიცი,ნაზი ღიმლით,
სხვაგვარი არც მსურს ვინმეს ვახსოვდე,
ჩამეხუტება როცა სიკვდილი,
გავყვები სულთა სასაფლაოსკენ.