წევხარ გულაღმა,
იმდენად არხეინად,
რომ არ აქცევ ყურადღებას პანიკას,
რომელსაც შენს ირგვლივ ქმნიან
და რომელიც შენი ყოფით
არის გამოწვეული...

წევხარ გულაღმა,
სადმე მდელოზე კი არა,
ასფალტზე წევხარ
და  ერთ წერტილს უსწორებ თვალს...

და გრძნობ მზის სხივს
და გადმოვარდნილ ცრემლს,
რომელიც შენი  ყოფით
არის გამოწვეული...

და კიდევ მოლოდინს,
რომელსაც პალატა ქვია...

და კიდევ მოლოდინს,
რომელიც პალატის მიღმა დარჩა...
რომელსაც "მზე ანათებს,
რომელიც ენით აუწერელი შეგრძნებებით ცხოვრობს
და რომლისთვისაც ყველა ღამე პალატაა..."

იღვიძებ,
არც ისე არხეინად
და იხსენებ გულაღმა წოლას,
პანიკას, შველას
და ერთადერთ წერტილს,
რომელსაც თვალი გაუსწორე,
რომელმაც დაგცინა,
რომელსაც სიკვდილი ქვია...

იღვიძებ,
არც ისე არხეინად…
მზის სხივს გრძნობ
და წვეთოვანს ვენაში,
როგორც მიწისქვეშა მდინარეებს...
და დროა გაიღიმო,
შენ გაიმარჯვე...