* * *

ჩემს მარტოობას ბოლო არ უჩანს
(შენ გიგონებდი და ისევ წვიმდა)
დილაადრიან ავყვები ქუჩას
და სალამს ვეტყვი ბებერ მთაწმინდას...

მთელი სიცოცხლე ქარებს ვებრძოდი,
დავდევდი მუდამ ცისფერ მირაჟებს,
შენი თვალების კოცონს ვეტრფოდი
და პოეზიის ქალურ სინაზეს...

წლები გავიდა, კვლავ იმად დავრჩი
(შემომრჩა მხოლოდ ლექსები ლურჯი)
და მაგონდება ის ურჩი ბავშვი,
რომლის სიყვარულს ვერ გადავურჩი...

                            * * *

ტკბილი მოგონება დღეს ისე ბევრია...
და მზეც ნარინჯისფერს ურევს ფორთოხლებში,
და შენ მეცხადევი როგორც ტყის ფერია,
მკერდი გიღელავს და დაღალული ხვნეში...
კდემამოსილი, გიჟის მზერით დგახარ,
გთხოვ, ნუ მიმატოვებ, გთხოვ, ჯერ არ იჩქარო!
ჩემი ველური მუზის მეეტლე ხარ,
პატარა ქალო!

                            * * *

მიკვარკვალებ თვალებს,
გამადელე კაცი,
ა, ცა, ნუ მაწვალებ,
ა, ცა, ნუ ხარ მკაცრი!

დამობორკე ენა,
გამიშტერე თვალი,
დამიკარგე რწმენა,
შენითა ვარ მთვრალი...

რაფერ შემაყვარე
თავი ასე ძრიელ,
რეიზა გამაცოფე,
რეიზა გადამრიე?!

ენას ვეღარ ვიღებ,
გავხდი სულ მთლად მუნჯი,
ა, ცა მაკოცნიე,
ა, ცა, ნუ ხარ ურჩი!