სხვანი, ლიზავეტა - ლურჯთვალებიანები, რომლებსაც სულიერი საზრდო არა სჭირდებათ
                                                                                                                              თომას მანი


ნელ-ნელა, ნაბიჯ-ნაბიჯ
ერთად ავუყვებით აღმართს
სანამ ისევ გვტკივა გაზაფხული,
სანამ დიდთოვლობა წავა.
                სკოლის დირექტორი






ქვეყანაზე რა არ ხდება და ჩემი უბანი ერთი დიდი საგიჟეთია. აქ სიგიჟის ხარისხი სართულების სიმაღლის მიხედვით განისაზღვრება, ასე რომ მე უბნის მეორე გიჟი გამოვდივარ, მარგამ პირველობაზე არც მაქვს პრეტენზია, ზემოთ ერთი ისეთი კონკურენტი მყავს.


და ერთი ზამთრის დღეა, არც ისე მზიანი, მე ორ პუნქტში ვარ მისასვლელი. რადგან პირველში დავაგვიანე, მესამეც დაემატა. ამ დამატებულ მესამეში ზუსტად იმ წუტას მივდიავრ როცა იკეტება და აბა წარმოიდგინე, მუშაობას ამთავრებ და დაგადგა თავზე ვიღაც დაჭყეტილთვალებიანი. ძალიან ადვილია უთხრა: ხვალ მობრძანდი გენაცვალე. მთავარია ეს ყველაფერი ღიმილით თქვა და რაც შეიძლება მალე მოიშორო თვიდან არასასურველი პირი.
ერთ დანგრეულ ,,მარშუტკაში" ადვდივარ, ვითომ იმიტომ, რომ მეორე პუნქტში მაინც რა დავაგვიანო.
გვერდით მჯდომი გოგო დამფრხალი მიყურებს. ალბათ ძალიან ნერვიულად ვმოძრაობ.

გახსოვს ვთქვი ვინმეს მოვიშინეურებთქო?
არ გამომივიდა. ყველა ხელს მკრავს. შენთვითონ ველური ხარო. კი, მაგრამ თუ ყველა უარს მეტყვის როგორღა მოვშინაურდები?
არ ვიცი მაგრამ, ალბათ მოუშინაურებლობის ბრალია ყველგან რომ ვაგვიანებ. თან ძაააალიან დიდი ხნით. ჩემი თავის მეშინია, როცა ვიცი რომ თუ დავაგვიანებ კატასტროფა მოხდება. მთელი კვირით ვნერვიულობ. მერე მაინც ვაგვიანებ და კატასტროფა ხდება.
მიჭირს ცხოვრება მიჭირს. არ ვიცი და იმიტომ. ყველაფერი ძნელია რაც არ იცი. აი მაგალითად: თუ არ იცი როგორ იარო ყინულზე, თავი გაგიტყდება. და თუ იცი, კარგად გაერთობი.
ერთობა ზოგი ცხოვრებით.

და ცხოვრებით გართობაზე გამახსენდა, რომ მარშუტკაში უნდა დავრუნდე.
აქ ბევრი სულელი ზის და ორი (ალბათ სტუდენტი)  განსაკუთრებით.
დიალოგი:
კაპუიშონზე ბეწვმოვლებული: აუ ბიჭო იქ რო შეგპირდი გაგჩითავთქო ვეღარ გამოდის რა
მეორე: უუუფ მაინც ვერ მოვდიოდი
მერე მეორე ბეწვიან-კაპუიშონიანს უხსნის რაღაც თავის დაფასების სისტემას, რომელიც ვერც მე გავიგე, ვერც იმან და თვითონაც ცუდად ესმოდა მგონი (ეტყობა ამასაც სხვამ აუხსნა) და უცებ მოულოდნელი კითხვა:
მეორე: და შენ რა უნდა გამოხვიდე?     
ბეწვიანი: მოსამართლე
მეორე: ვაააა და ადვოკატობა არ გინდა?              – დამცინი? (ძალიან იქვე უპასუხა ბეწვიან-კაპიშონიანმა, ეტყობა წინასწარ იცოდა რას კითხავდა. არ გვაწყენდა ისე ერთი კარგი მკითხავ-მოსამართლე). ადვოკატობა მინდა ეხლა მეე? უნდა ვიმტვრიო თავი და მტყუანი იქნება თუ მართალი უნდა გავამართლო. მაგარია შეჩემა მოსამართლეობა, დაარტყავ ჩაქუჩს და იტყვი მტყუანია და ეგაა რააა.

იცი მე ბევრი ვიფიქრე ბავშვებზე და მივხვდი: მთავაერი სკოლის დირექტორია. დიახ, დირექტორია ყველაზე დიდი დამნაშავე.
და მახსენდება, მიყვება ჩემი მეგობარი:  ,,შარშან ლიტონიობას ერთი ქალი ისე გულიანად მათხოვრობდა, რომ მეც მომანდომა" . . . 
ხოდა წარმოიდგინე ზის ჩემი მეგობარი, ხალხმრავალ ლიტონიობას საქართველოს ყველაზე მაგარ ეკლესიაში და გულიანად მათხოვრობს. გავა დრო და ჩემი მეგობარი ბავსშვს აუხსნის, როგორ მოიყვანა დედის ტირილმა გაზაფხული.
და მე ზუსტად მეცოდინება, როგორი უნდა იყოს ნამდვილი სკოლის დირექტორი.

იმ მეორე პუნქტშიც დავაგვიანე...
ხოდა ვხედავ, მიდის ტერენტი გრანელი. ისევ ის ლურჯი კეტები აცვია და ისევ ის ნაცრისფერი შარვალი. თმა და წვერი მოუშვია, საგიჟეთი ხომ დახურეს და ვიღა გადაპარსავდა. მაგრამ იცი? რომელი გიჟების შეკრებაზე არ მინახავს ტერენტი, მაგრამ ამ უბანში ყველაზე ბუნებრივია.
მიდის ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი. ფეხები უკან რჩება და სწრაფ-სწრაფად მიაფხაკუნებს, თითქოს ფეხები თავს მისდევენ და ვერ ეწევიან. გვერდით ჩაუარა ჩემს კორპუსს და ლურჯთვალებიანების სევციან სამყაროშო გაუჩინარდა.

გეღარ მოვითმინე და ავტირდი. ვტიროდი ყველაფრით: თავით, ხელებით, გულით და შუბლით, მაგრამ არავის არ ჯეროდა იმიტომ რომ ცრემლები არ მომდიოდა და მახსენდება ისევ:
მე და თევზები. ის მოდის, ზურგიდან ხელებს მხვევს და ლოყაზე მკოცნის, თან წუხს: თევზებს უფრო მეტ ყურადღებას აქცევ ვიდრე მეო და ისიც ლურჯთველებიანების სევდიან სამყაროში უჩინარდება.

მე უკვე ლიფტთან ვარ და:
- გამარჯობა ნინო.
მომესალმა მეზობლის ასევე უბნის N2 გიჟი ბავშვი.
- ვაა ლექსოო!
და მეც იქით წავედი სადაც ტერენტი მიდიოდა და მეც ლურჯთვალებიანების სევდიან სამყაროში გავუჩინარდი.


ეს ისე, სინამდვილეში:

ლექსო
-------

- გამარჯობა ნინო
თავაზიანად მომესალმა მეზობლის ბავშვი. თავაზიანად ალბათ იმიტომ რომ ადრე ინგლისურს ვამეცადინებდი ხოლმე და პატივს მცემს, ან ეშინია, იმიტომ, რომ ინგლისურს ისევე რთულად სწავლობდა, როგორც მეორე მეზობელი ტატარი ვატატაია ქართულს, ამიტომ თავში ვურტყამდი ხოლმე, ან ამ უკანასკნელი მიზეზის გამო ვეზიზღები და ეს თავაზიანობა ირონუიულია, მაგრამ არამგონია ამდენი ესმოდეს.
ისე ლექსოს მხოლოდ ორი ადამიანისგან ესმის ინგლისური, ვატატაიას კი დაახლოებით (16X3X4) 192 მეზობელი ელაპარაკება ქართულად და დაახლოებით ორმოცი წელია. ასე რომ ლექსო უფრო ნიჭიერია!
თან იცი? ლექსო კარატეზე დადის და მეშინია რომ გაიზრდება სამაგიერო არ გადამიხადოს. ჩემსავით რომ გამაღლდება მოახდენს მთელი ძალების კონცენტრაციას, მერე მარცხენა ან მარჯვენა ხელში მიმართავს და ერთი დარტყმით გამაპობს შუაზე.
ხოდა მეც მეგობრუალად ვუპასუხე:
- ვაა ლექსოო!
თან ვიცი, ჯერ მე ლექსოს ვჭირდები: ლიფტი დიდია და ლექსოს არ აქვს საკმარისი წონა, რომ ლიფტმა აღიქვას, ამიტომ იმ ზემოთნაანგარიშები მეზობელებიდან თუ სადე ვინმემ გამოიძახა სულაც არ აწუხებს პასუხისმგებლობა ლექსოს სახლში მიყვანაზე და გამომძახებლისკენ გაქანდება.
მე კიდე ლიფტი მჭირდება. ასე რომ თავს მაღლა ვწევ და ლიფტს შევღაღადებ:
- ლიფტო, ლიფტო, დიდხანს ატარე ეს ბავშვი აღმა-დაღმა.

- კარგად ლექსო.
სახლში შევდივარ.


ბოლო: ხედავ ბატონო ტონიო? ხო, ტონიო ტონიო, მე ძალიან მომწონს თქვენი სახელი. ბევრად ჯობია მაგალითად: თომასს.
იცით? ხანდახან ლურჯთვალებიანებიც ,,ეტრფიან და ადიდებენ სანეტარო ბანალურობას", ,,ლურჯთვალებიანთა და ქერათმიანთა  მოდგმის" მხიარული სამყარო ხანდახან სევდიანია, შავთვალებიანი დედათქვენი კი  უდარდელად უკრავს როიალს ცისფერ სივრცეებში.



ისევ არ გახსოვარ?